Malumunuz Meral Okayı kaybettik .
Türkan Saylan’ı da kaybetmiştik ..
Sosyal paylaşım da yas tutup isyan ederken, bazı yayın organları da guya mümin olduklarını ortaya koyarak alçakça başlıklar yazdıklarında ise kahrettik.
Hatırlarsanız Aziz Nesin Madımak otelinde yakılmak istenmişti .
Hatırlarsanız, mezarına belkide ‘2B’ uygulayıp kaçak bina yapmasınlar diye bir yer bile istememişti. Sonra sel gelip vakfın köyünü yerle bir etmişti ..
Kurtarılan kitapların o gün yasaklanması işten bile değildi ..
Kutsal damacana içinde ne gazını içerir bilemem ama üstadın namus gazı hikayesini ben hala unutmadım …
Varil varil namussuzluk, paket paket kan yasasına tecavüz ederken aklımı başımdan aldırmadım ..
Merhume varını yoğunu matematik köyüne bağışlamış.
İyi de yapmış.
Leyla Gencer’in külleri, vasiyeti üzerine boğaza serpildiğinde, bir ucube boğazı kirletmeyin diye yazmıştı ..
aslında çınarları yanlış budayan odun kafalı ve kütük bedenli zihniyet hala kin kusmaktan şaşmamıştı ..
Dileyen dilediği gibi inanmaya, yaşamaya hatta ölmeye dahi özgür olmalı.
Başkalarının isteği ile bunlar sorgulanmamalı..
Yoksa ana yasa anal yasa oluyor kör tutuğunu hırpalıyor..
Bende bu olaylardan feyz aldım ve bir bağış yaptım.
Malumunuz 100 000 öğretmen işsizken ve 40 000 i atama beklerken ve de sistem çürümüş, çökmüşken kendimi Marmara Üniversitesi Teknik Bilimler Meslek Yüksek Okulu’nda eğitime bağışladım.
Sonra,
Yüce devletim ve padişahları bana ilk dönem emeğim karşılığında tam 164 lira 48 kuruş ödediler. Üstelik önce Akbank’ta açtırdıkları banka hesabını iptal ettirip kahvaltılarını Ankara’nın alkolsüz 5 yıldızlı otelinde yapan Halkbank’da da yeniden açtırmamı emrettiler .
Daha sonra ikinci dönem geldi.
Hapishane müteahhidine yaptırdıkları okulda hela camlı sınıfta eğitime devam ettim ve yıl sonunda yaklaşık 300 tl daha ödeneceğini öğrendim.
İşte o an asıl bağışıma karar verdim ..
Notere giderek bağışımın metnini yazdırıverdim .
Biri Halkbank’a, biri rektörlüğe, biri dekanlığa, biri okul müdürlüğüne, biri YÖK’e, biri MEB’e, biri Milli Eğitime ve biri de Başbakanlığa ..tam tamına sekiz kopya ..
2011-2012 öğretim yılında verdiğim eğitim karşılığında tarafıma ödenmek üzere uygun gördüğünüz rakamı kayıtsız şartsız olarak şu doğrultuda kullanılmak üzere bağışlıyorum ..
doğrultu ;
Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi abdesthanesi bakım ve onarımında kullanılmak üzere …
Bence oldu
Ya sizce yerini şimdi buldu mu ?
11 Temmuz 2012 Çarşamba
Midem bulandı yalan siyasetten.
Hangi kanalı açsam ya ensest, ya çatışma, ya cinayet ya da soygun ..
Arada ise otosansürel haberler var ya sizde ondan buyurun.
Ekranlarda bir sürü adam pişkin pişkin sırıtmakta,
belli ki karınları epey doygun …42 000 çocuk aç, işsiz, evsiz ve sokakta, nasılsa eski kiralık kadın ve sözde gözde mankenlerin prensleri ve prensesleri doldu lüks villa yuvalarında..
birazda 2×4 mutasıp zaten 4+4 den olmaz mı münafık?Gün geçmiyor ki bir başka tecavüz haberi ile sarsılmayalım,
Bekaretleri korumak uğruna hadi iktidara da dilekçe verip bürokrasinin arkasından dolanalım ..
Adana’da döner bıçaklı kavga, Tarsus’ta otoyolda can pazarı .
Hani nerede kaldı bu toplumun ar damarı?…Geçenlerde de bir adam yakaladı köpeğe tecavüz eden bir başka adamı.
Kaptı sopayı ve basıverdi dayağı.
Tabi bu durumda adres oldu gıcır gıcır bir adliye sarayı .
Avukatlar savcılar ve dosyalar kaptılar yine bol parayı .
Sonuç mu? Döven adam darptan 500 tl ödedi.
Ama tecavüz eden adam mala zarardan yalnızca 50 TL …
Bende dedim bunlar gerçek olamaz.
Bu topraklar bu kadar hayasız duramaz.
Yaptım plastik makyajı en fecisinden.
Attım kendimi Taksim’e en sessizinden..
Gece saat 12 yi çoktan vurmuştu
O cumartesi Taksim yine kalabalık ve dopdoluydu..
Aradığım tek şey zaten sağduyuydu.
Ama bu ahmak toplum sanki afyonlanıp uyutulmuştu..
Önce durdum meydanın tam ortasında.
Yanımda bir sosyolog da vardı hemde ses kaydında.
3-5 yabancının dehşet dolu bakışları hala aklımda.
Zannetmişlerdir sanki Rwanda gibi bir iç savaş var burada da.
Cumhuriyet anıtına vardığımızda kalabalık umursamazdı.
Yanımızdan geçenlerin çoğu tanıyıp ismimi bile sayıkladı.
El edince de yoldan geçen bir ticari taksiye,
koltukları kan olur korkusuyla beni almadan hemen gazladı.
Yavaş yavaş sulara doğru ilerledik.
Henüz tek bir yardım ya da görevliden soru görmedik.
Yarım saat geçmişti çoktan biz bile bilemedik.
Demek ki yitirmişiz herşeyi nasılsa göremedik.
100 metre ileride cillop gibi bir polis otosu,
aynalı camdan 3-5 adam bize bakıp duruyordu.
Nedense ne olduğunu sormuyor ama sadece sırıtıyordu.
Demek ki polis haftası da hafta sonunu resmi araçta kutluyordu.
İlerledik kalabalık meydandan evin ana yoluna.
Her geçenden adımızı duysakta yoktu kimsenin niyeti yardıma.
1 saat geçmiş tv kamerası ancak gelmişti.
Anladık ki bu ülkenin ahlakı çoktan parsellenip satılıp bitirilmişti.
Ertesi gün ne olup bittiğini araştırdık.
Eylemi neden yaptığımızı ekranlarda da anlattık.
Meğer polis şaka yapan çok var öyle demiş şaştık…
Baksanıza biz bu yalan ülke ile çağ atladık ama yandık ..
Vazgeçtim yardımdan güvenlikten.
Midem bulandı yalan siyasetten.
Bir de biyat ve inayetten
Sanırım sonunda bende yargılanırım bir gün teammüden cinayetten ..
Arada ise otosansürel haberler var ya sizde ondan buyurun.
Ekranlarda bir sürü adam pişkin pişkin sırıtmakta,
belli ki karınları epey doygun …42 000 çocuk aç, işsiz, evsiz ve sokakta, nasılsa eski kiralık kadın ve sözde gözde mankenlerin prensleri ve prensesleri doldu lüks villa yuvalarında..
birazda 2×4 mutasıp zaten 4+4 den olmaz mı münafık?Gün geçmiyor ki bir başka tecavüz haberi ile sarsılmayalım,
Bekaretleri korumak uğruna hadi iktidara da dilekçe verip bürokrasinin arkasından dolanalım ..
Adana’da döner bıçaklı kavga, Tarsus’ta otoyolda can pazarı .
Hani nerede kaldı bu toplumun ar damarı?…Geçenlerde de bir adam yakaladı köpeğe tecavüz eden bir başka adamı.
Kaptı sopayı ve basıverdi dayağı.
Tabi bu durumda adres oldu gıcır gıcır bir adliye sarayı .
Avukatlar savcılar ve dosyalar kaptılar yine bol parayı .
Sonuç mu? Döven adam darptan 500 tl ödedi.
Ama tecavüz eden adam mala zarardan yalnızca 50 TL …
Bende dedim bunlar gerçek olamaz.
Bu topraklar bu kadar hayasız duramaz.
Yaptım plastik makyajı en fecisinden.
Attım kendimi Taksim’e en sessizinden..
Gece saat 12 yi çoktan vurmuştu
O cumartesi Taksim yine kalabalık ve dopdoluydu..
Aradığım tek şey zaten sağduyuydu.
Ama bu ahmak toplum sanki afyonlanıp uyutulmuştu..
Önce durdum meydanın tam ortasında.
Yanımda bir sosyolog da vardı hemde ses kaydında.
3-5 yabancının dehşet dolu bakışları hala aklımda.
Zannetmişlerdir sanki Rwanda gibi bir iç savaş var burada da.
Cumhuriyet anıtına vardığımızda kalabalık umursamazdı.
Yanımızdan geçenlerin çoğu tanıyıp ismimi bile sayıkladı.
El edince de yoldan geçen bir ticari taksiye,
koltukları kan olur korkusuyla beni almadan hemen gazladı.
Yavaş yavaş sulara doğru ilerledik.
Henüz tek bir yardım ya da görevliden soru görmedik.
Yarım saat geçmişti çoktan biz bile bilemedik.
Demek ki yitirmişiz herşeyi nasılsa göremedik.
100 metre ileride cillop gibi bir polis otosu,
aynalı camdan 3-5 adam bize bakıp duruyordu.
Nedense ne olduğunu sormuyor ama sadece sırıtıyordu.
Demek ki polis haftası da hafta sonunu resmi araçta kutluyordu.
İlerledik kalabalık meydandan evin ana yoluna.
Her geçenden adımızı duysakta yoktu kimsenin niyeti yardıma.
1 saat geçmiş tv kamerası ancak gelmişti.
Anladık ki bu ülkenin ahlakı çoktan parsellenip satılıp bitirilmişti.
Ertesi gün ne olup bittiğini araştırdık.
Eylemi neden yaptığımızı ekranlarda da anlattık.
Meğer polis şaka yapan çok var öyle demiş şaştık…
Baksanıza biz bu yalan ülke ile çağ atladık ama yandık ..
Vazgeçtim yardımdan güvenlikten.
Midem bulandı yalan siyasetten.
Bir de biyat ve inayetten
Sanırım sonunda bende yargılanırım bir gün teammüden cinayetten ..
Zam mı, ham mı? Yoksa hamam önünde kar mı?
Şaşkınlık ve dehşet içinde dış mihrakların şanlı devletimizi nasıl da zor durumda bıraktığını izleyerek çok üzülüyorum. İnanın üzüntüden süzüm süzüm süzülüyorum ..
Herkesi SGK li yaparak işsizliği sona erdiren, yeni TL’ye Ermeni usülü topik yerine Pazar usülü drum rengi ve logosu veren, Türk lirasını çok güçlü kılan, ekonomimizin de alıp başını götüren performansa kara diller uzanmasın sakın ..
İhracatın patladığı, uçağımızın göklerde, yerli otomobilimizin yollarda, vagonlarımızın ise raylarda olduğu günlerdeyiz ..
Eğitim kalitesini akıllı tahta ile yükselten, tüm öğretmenleri atayan, kütüphaneleri dünya eserleri ile dolduran hatta bilim, sanat ve felsefe uğruna dev yatırımlar yapan ve eğitimi parasız hale getiren iktidarımıza da laf etmeyin lütfen.
Bakın hak ve özgürlükleriniz için saraylar inşa ediliyor, sünnet sarayında müslüman olup simit sarayında doyuyor ve de belediye saraylarında derdinize derman bulunuyor artık ..
Temel ihtiyaç maddelerindeki kdv yi kaldırmanın pırlantada %0 vergiyle hazırlandığı, ilacın ve muayenenin bedavaya yapıldığı, reçeteye 3 – 5 kuruş katkı payı takıldığı sisteme de laf etmeyelim ne olur .
Yandaş, paydaş ve yoldaşın asla ihale alamadığını, 2 B nin sadece fakir gecekonduculara satılacağını, Toki’nin kentlerde müthiş işler yaparak halka bedava konut dağıttığını da unutmayalım asla.
Bu kadar da iftiraya gerek yok, çarpılırsınız ..
Çocuklara tecavüzün bitmesi için bakanların seferber olduğu, emniyet güçlerimizin kadına şiddeti durdurduğu, halk hareketlerinde toplantı ve gösteri kanunları gereği herkese çiçek sunulduğu gerçeğini de görmezden gelmeyelim. Yukarıda Allah var.
Hayvanlara şiddetin bittiği, endemiklerin korunduğu, tatlı su kaynaklarının doğru ve adaletli sunulduğu çevre ve orman bakanlığının hassasiyette rekor kırdığı sisteme uzanan eller de kırılsın ..
Tarım ve hayvancılığın hiç bu kadar desteklendiğini gördünüz mü hiç ?
Rüşvetin tamamen bittiği, hamili kart yakinimdir denmediği, üstelik torpilin hiç işlemediği günlerdeyiz aşk olsun..
Haberleşmenin teknik takipsiz ve özgür olduğu, basının sansürlenmediği, yalakalığın asla prim yapmadığı, ifade özgürlüğünün demokrasiyi araç olarak kullanıp ileri demokrasiye geçildiği zamanlardayız hala anlamadınız mı ?
Takiyyenin ve demogojinin bittiği, siyasetçi, danışman ve vekillerin sürekli fedakarlık ettiği bu günleri görmeyenlerin de gözü kör olsun …
Herşeyin arap baharı yüzünden olduğu, zamların ham fiat ayarlaması olduğunun unutulduğu, dünya lideri bir ülkenin yurttaşları olduğumuzun da unutulduğu günlerdeyiz..
Yazıklar olsun sizlere ne nankörsünüz . Gerçekten hepiniz körsünüz ….
Herkesi SGK li yaparak işsizliği sona erdiren, yeni TL’ye Ermeni usülü topik yerine Pazar usülü drum rengi ve logosu veren, Türk lirasını çok güçlü kılan, ekonomimizin de alıp başını götüren performansa kara diller uzanmasın sakın ..
İhracatın patladığı, uçağımızın göklerde, yerli otomobilimizin yollarda, vagonlarımızın ise raylarda olduğu günlerdeyiz ..
Eğitim kalitesini akıllı tahta ile yükselten, tüm öğretmenleri atayan, kütüphaneleri dünya eserleri ile dolduran hatta bilim, sanat ve felsefe uğruna dev yatırımlar yapan ve eğitimi parasız hale getiren iktidarımıza da laf etmeyin lütfen.
Bakın hak ve özgürlükleriniz için saraylar inşa ediliyor, sünnet sarayında müslüman olup simit sarayında doyuyor ve de belediye saraylarında derdinize derman bulunuyor artık ..
Temel ihtiyaç maddelerindeki kdv yi kaldırmanın pırlantada %0 vergiyle hazırlandığı, ilacın ve muayenenin bedavaya yapıldığı, reçeteye 3 – 5 kuruş katkı payı takıldığı sisteme de laf etmeyelim ne olur .
Yandaş, paydaş ve yoldaşın asla ihale alamadığını, 2 B nin sadece fakir gecekonduculara satılacağını, Toki’nin kentlerde müthiş işler yaparak halka bedava konut dağıttığını da unutmayalım asla.
Bu kadar da iftiraya gerek yok, çarpılırsınız ..
Çocuklara tecavüzün bitmesi için bakanların seferber olduğu, emniyet güçlerimizin kadına şiddeti durdurduğu, halk hareketlerinde toplantı ve gösteri kanunları gereği herkese çiçek sunulduğu gerçeğini de görmezden gelmeyelim. Yukarıda Allah var.
Hayvanlara şiddetin bittiği, endemiklerin korunduğu, tatlı su kaynaklarının doğru ve adaletli sunulduğu çevre ve orman bakanlığının hassasiyette rekor kırdığı sisteme uzanan eller de kırılsın ..
Tarım ve hayvancılığın hiç bu kadar desteklendiğini gördünüz mü hiç ?
Rüşvetin tamamen bittiği, hamili kart yakinimdir denmediği, üstelik torpilin hiç işlemediği günlerdeyiz aşk olsun..
Haberleşmenin teknik takipsiz ve özgür olduğu, basının sansürlenmediği, yalakalığın asla prim yapmadığı, ifade özgürlüğünün demokrasiyi araç olarak kullanıp ileri demokrasiye geçildiği zamanlardayız hala anlamadınız mı ?
Takiyyenin ve demogojinin bittiği, siyasetçi, danışman ve vekillerin sürekli fedakarlık ettiği bu günleri görmeyenlerin de gözü kör olsun …
Herşeyin arap baharı yüzünden olduğu, zamların ham fiat ayarlaması olduğunun unutulduğu, dünya lideri bir ülkenin yurttaşları olduğumuzun da unutulduğu günlerdeyiz..
Yazıklar olsun sizlere ne nankörsünüz . Gerçekten hepiniz körsünüz ….
Dünya, U War Lock ..
Neden mi İngilizce yazdım ? Obama, iki kızı var diye Recep Tayyip Erdoğan’a danışacakmış da ondan..
Gerçekten dünya yuvarlak ama eliptik olduğu da başka bir gerçek..
Dönencelerin hemisfere karıştığı , Ekvatorun ülke adı yapıldığı hatta meridyenlerin artık otel sanıldığı bir başıbozuk top..
Kimi ülke sınırlarının cetvel ile kazındığı, aslında bilmem kaçıncı paralelin altı ve üstünün yasaklandığı tüm bunlara rağmen su gezegeni olduğumuzun gerçeğinin karartıldığı bir gezenti gezegen işte…
20 yıla, insan denen canlı türünün bir daha asla tatlı suyu bulamayacağı, fosil yakıtların Kyoto’yu sallamadığı, enerjinin hiç bir türünün temiz olamayacağının hala anlaşılmadığı kokular ve kimya yığını …
Ruaanda’ya fahri doktoranın kakıldığı, Somali’den kuyu ihalesinin işe karıştığı, Avrupanın güneyinin artık Akdeniz çukuru adını aldığı garip bir kütle …
Tarihin en büyük köle ticaretinin yaşandığı, çocuk tecavüzcülerinin ondalık rakamlara ulaştığı, hayvanlara şiddetin tavan yaptığı ama hepsinin beraate yollandığı koca bir alan…
Talanın tavan yaptığı, kanunun caniye çalıştığı ,silah ve kozmetik harcamalarının oluk oluk aktığı , çaresizlik içinde öküzlerin hızlı trene bandırdığı, Bandırma vapuru çürürken Nusret’in çakmasının yapıldığı bambaşka bir ortam…
Yer altı kaynaklarının yağmalandığı, tabiat ananın unutulup allah babayla yaşandığı , eğitim ve sağlık ile sistemin içine yapıldığı yusyuvarlak bir kitle işte…
Barışın karış karış çalındığı, organların pazarlandığı, bioteknoloji laboratuvarlarına kostüm tasarlandığı , delinin aklına uyup yıllardır balkonlara bakıldığı kos koca bir meydan…
Dünya bu yüzden savaşa kilitli .
Ay ve cennetin parselizasyonu zaten çoktan bitti ve satışa geçildi.
Aslında iki kıza tavsiye verilmeliydi ..
Dünya u war lock ( savaşa kilit) ya da dünya u war luck ( şansa kilitli )
Gerçekten dünya yuvarlak ama eliptik olduğu da başka bir gerçek..
Dönencelerin hemisfere karıştığı , Ekvatorun ülke adı yapıldığı hatta meridyenlerin artık otel sanıldığı bir başıbozuk top..
Kimi ülke sınırlarının cetvel ile kazındığı, aslında bilmem kaçıncı paralelin altı ve üstünün yasaklandığı tüm bunlara rağmen su gezegeni olduğumuzun gerçeğinin karartıldığı bir gezenti gezegen işte…
20 yıla, insan denen canlı türünün bir daha asla tatlı suyu bulamayacağı, fosil yakıtların Kyoto’yu sallamadığı, enerjinin hiç bir türünün temiz olamayacağının hala anlaşılmadığı kokular ve kimya yığını …
Ruaanda’ya fahri doktoranın kakıldığı, Somali’den kuyu ihalesinin işe karıştığı, Avrupanın güneyinin artık Akdeniz çukuru adını aldığı garip bir kütle …
Tarihin en büyük köle ticaretinin yaşandığı, çocuk tecavüzcülerinin ondalık rakamlara ulaştığı, hayvanlara şiddetin tavan yaptığı ama hepsinin beraate yollandığı koca bir alan…
Talanın tavan yaptığı, kanunun caniye çalıştığı ,silah ve kozmetik harcamalarının oluk oluk aktığı , çaresizlik içinde öküzlerin hızlı trene bandırdığı, Bandırma vapuru çürürken Nusret’in çakmasının yapıldığı bambaşka bir ortam…
Yer altı kaynaklarının yağmalandığı, tabiat ananın unutulup allah babayla yaşandığı , eğitim ve sağlık ile sistemin içine yapıldığı yusyuvarlak bir kitle işte…
Barışın karış karış çalındığı, organların pazarlandığı, bioteknoloji laboratuvarlarına kostüm tasarlandığı , delinin aklına uyup yıllardır balkonlara bakıldığı kos koca bir meydan…
Dünya bu yüzden savaşa kilitli .
Ay ve cennetin parselizasyonu zaten çoktan bitti ve satışa geçildi.
Aslında iki kıza tavsiye verilmeliydi ..
Dünya u war lock ( savaşa kilit) ya da dünya u war luck ( şansa kilitli )
Rengarenk
Sertab da dedi ya, bakın nasıl oldu işte bizdeki yandaş ahenk…
Kapıdan çıkar çıkmaz önümdeki rengarenk afişli otobüs durağını gördüm.
Hemen yol kenarına dizilmiş ve içinde takla atan saçma sapan reklam panolarıyla büzüldüm.
Sağlam bir kapalı ihalede, bağlamı şekilli ama otobüs yönleri ve saatleri belirsiz göstergeleri de süzüp süzüp, manasızlığına sövüp epey üzüldüm…
Derken mavi bir halk otobüsü geldi anonim şirketten. Arkasındaki ise kırmızı ile krem sanki miras kalmış ta İETT’den…
Tam karşıdan karşıya geçecektim ki yol kenarındaki sarı ve ortasındaki beyaz çizgilere takıldı gözüm .Kimi zigzag, kimi kesik kesik; başlarında lacivert bir levha ile komisyondan geçmiş belli ki beşi birlik park yeri, ancak bakamadım ki içinde var mı doğru eşik?
Bayır boyu gelen, çoktan nesli bitmiş erguvan ağacına nazire eden garip morumsu otobüsün peşi sıra bir de acı yeşil. Yağmur gibi yağıyor bak sermayeden sanal seçimli renkler, adeta çisil çisil.
Sarı, kırmızı ve yeşil trafik ışıkları, yasaklı olmuş renkler canlanır anıları;
Baksana, bu yüzden mi sarı, turuncu ve yeşil olmuş candaş pop kanalları?
3 kulhuvallah, 1 elham; ruhuna el fatiha…
Sol şeritte ağır aksak cami yeşili cenaze arabası, peşlerinde ise çizgili bir otobüs, içi dolu kara çarşaflı akrabası. Bir de konvoy olmuş kortej yapar otoban boyunca tayfası…
Sarımsı turuncumtrak taksiler vızır vızır.
Bir de reklam ışıkları tepesinde gözümü fena ısırır.
Tabii ki hatlı minibüslere her tür ilan alınır, arada haki yeşili askeri araç nasılsa gözden kaçırılır…
Beyaz ambulans canhıraş çığlıklarla kırmızı mavi led çakar, daltonizm oldum kardeş daha başka sırada ne renkler var?
Fıstıki yeşil çöp kamyonuna fosforlu yeşil yelekliler asılmış,
Cephelerine ise sarı beyaz papatya çıkartmaları da unutulmadan yapıştırılmış…
Turuncu akom otosu karayollarının kamyonetiyle yarışmış, inanın anlamadım ressamlar ne yaparmış?
Metalik gri lale model tramvay, bir de metrobüs var. Yetişin dostlar sanıyorum bu ara irisimde yangın var.
Kıpkırmızı ışıl ışıl itfaiye takılmış bir alt sokakta, bağırıyor cayır cayır.
Zaten kalmadı ki ne dağ, ne çayır, ne de bayır…
Binalar ise kafayı iyice karıştırmış. Her seçim öncesi filizlenen demirler, her seçim sonrası başka renkte kat atmış… Yeni bloklarda moda kırkpare, aman tanrım ver bu işe artık biçare. Bir de klima, uydu, çanak ve tabela keşmekeşi. Bilemedim bu ahenk ve uyum hangi leş şehirciliğin eseri.
Gri koruma araçları camlardan badem şekeri kılıklı kol bacak sarkıtmış,
siyah camlı minibüste bir pop star ya da siyah makam aracında birkaç bop star kendine ayrılmış yollara yayılmış; oysa köprüler rengarenk ledler ile adeta diskotek ve bar gibi aydınlanmış. Biraz da led ekran ve billboard koy, nasılsa beklenen tek şey makarna ve kömüre oy…
Göremedim ama pembeyi henüz,
Belli ki boyalıkuş olmuşuz hepimiz düpedüz, hem de fark bile etmeden güpegündüz…
Kapıdan çıkar çıkmaz önümdeki rengarenk afişli otobüs durağını gördüm.
Hemen yol kenarına dizilmiş ve içinde takla atan saçma sapan reklam panolarıyla büzüldüm.
Sağlam bir kapalı ihalede, bağlamı şekilli ama otobüs yönleri ve saatleri belirsiz göstergeleri de süzüp süzüp, manasızlığına sövüp epey üzüldüm…
Derken mavi bir halk otobüsü geldi anonim şirketten. Arkasındaki ise kırmızı ile krem sanki miras kalmış ta İETT’den…
Tam karşıdan karşıya geçecektim ki yol kenarındaki sarı ve ortasındaki beyaz çizgilere takıldı gözüm .Kimi zigzag, kimi kesik kesik; başlarında lacivert bir levha ile komisyondan geçmiş belli ki beşi birlik park yeri, ancak bakamadım ki içinde var mı doğru eşik?
Bayır boyu gelen, çoktan nesli bitmiş erguvan ağacına nazire eden garip morumsu otobüsün peşi sıra bir de acı yeşil. Yağmur gibi yağıyor bak sermayeden sanal seçimli renkler, adeta çisil çisil.
Sarı, kırmızı ve yeşil trafik ışıkları, yasaklı olmuş renkler canlanır anıları;
Baksana, bu yüzden mi sarı, turuncu ve yeşil olmuş candaş pop kanalları?
3 kulhuvallah, 1 elham; ruhuna el fatiha…
Sol şeritte ağır aksak cami yeşili cenaze arabası, peşlerinde ise çizgili bir otobüs, içi dolu kara çarşaflı akrabası. Bir de konvoy olmuş kortej yapar otoban boyunca tayfası…
Sarımsı turuncumtrak taksiler vızır vızır.
Bir de reklam ışıkları tepesinde gözümü fena ısırır.
Tabii ki hatlı minibüslere her tür ilan alınır, arada haki yeşili askeri araç nasılsa gözden kaçırılır…
Beyaz ambulans canhıraş çığlıklarla kırmızı mavi led çakar, daltonizm oldum kardeş daha başka sırada ne renkler var?
Fıstıki yeşil çöp kamyonuna fosforlu yeşil yelekliler asılmış,
Cephelerine ise sarı beyaz papatya çıkartmaları da unutulmadan yapıştırılmış…
Turuncu akom otosu karayollarının kamyonetiyle yarışmış, inanın anlamadım ressamlar ne yaparmış?
Metalik gri lale model tramvay, bir de metrobüs var. Yetişin dostlar sanıyorum bu ara irisimde yangın var.
Kıpkırmızı ışıl ışıl itfaiye takılmış bir alt sokakta, bağırıyor cayır cayır.
Zaten kalmadı ki ne dağ, ne çayır, ne de bayır…
Binalar ise kafayı iyice karıştırmış. Her seçim öncesi filizlenen demirler, her seçim sonrası başka renkte kat atmış… Yeni bloklarda moda kırkpare, aman tanrım ver bu işe artık biçare. Bir de klima, uydu, çanak ve tabela keşmekeşi. Bilemedim bu ahenk ve uyum hangi leş şehirciliğin eseri.
Gri koruma araçları camlardan badem şekeri kılıklı kol bacak sarkıtmış,
siyah camlı minibüste bir pop star ya da siyah makam aracında birkaç bop star kendine ayrılmış yollara yayılmış; oysa köprüler rengarenk ledler ile adeta diskotek ve bar gibi aydınlanmış. Biraz da led ekran ve billboard koy, nasılsa beklenen tek şey makarna ve kömüre oy…
Göremedim ama pembeyi henüz,
Belli ki boyalıkuş olmuşuz hepimiz düpedüz, hem de fark bile etmeden güpegündüz…
Lombardia yolculuğundan…
Gölgeler düşüvermiş gözlerimin çukurlarına o sabah,
Hazin bir morlukla sarmaş dolaş …
Göz ucuyla baktım komisyona, vasıta beklerken ana haberlerde, inan itlerde bile olmaz ki böyle dalaş…
Hepsi Ermeni, hepsi Türk, hepsi Kürt, hepsi Arap;
Ama görünüyor işte hepsi harap.
Üstelik şeriatın şişirdiği hırsız ellerde haram bile değil o şarap…
Lpg satıcısı kamyonun, overlokçu cığırtkanlarının anonslarına karıştığı misali duygularım ve onurum da karman çorman.
Yamukrasi Futbolmasi kokuyor buram buram…
Taş sobada kaynamaktaydı oysa ben çocukken nine evindeki katıksız çorbam…
Çorbada tuzum olsun diyen haramilere ise meclis olmuş adeta yaban bir orman.
Keşke yeniden çizse Bedri Koraman ve seslendirse en nadide nağmeleri Sabite Tur Gülerman…
Kaldırım amelesinin yanık sesi de eşlik ediyor kurumuş mor menekşelerin sessizliğine şimdi klavyemde. Oysa Ülkü öğretmenin arpa şehriyeler ile yaptırdığı çember hala gözlerimin önünde ilkokuldaki ahşap sıramın üzerinde… Çok sular geçti köprünün altında tuz yüklü eşek geçti bir nebze nem almadan o sudan… Anladım ki dönmek çok zor o güne lakin tahta kafalılara akıllı tahta verseniz de nafile…
Ne şırınga işe yaramıştı ne de küplerde altın evde. Ne draje sakızı siyoniste vergi rekortmeni olsun diye şu aç ülkemde… Tablet tablet yuttururlar deseler de aslında lazım olan fitildir kullanılması gereken alan ise anal neticede… Çek şurubu üstüne. Biraz da aerosol ve deodorant ekle şimdi merhem niyetine. İstikbal göklerdeydi, şimdi ise istikrarsız itler sahnede…
Kokulusu yeni çıkmış silgim kaybolmasın diye kınnap ile boynumda. Tükürükle ısladığım Devlet Malzeme Ofisi’nin el altından satılmış yasaklı sabit kalemlerim ise ‘’ali topu at koş ali koş ‘’ dövüzleri ile saklı koynumda… Oysa E5 üzerindeki eski depoları bile kufi yazı ile medeniyet üniversitesi olmuş bir solukta hem de yanan Haydarpaşa garının yolunda… Christine Haydar yine gelmeli taze gelin olarak, alışın verişin konumlarına hem de Erkan Özerman yoluyla…
Kolalı yakam, mavi ve belden büzgülü pamuk saten önlüğüm ve meşin saplı okul çantam…
Yoktu ki zaten o yıllarda plastik beslenme çantam.
Bir katlanır akordeon lastik bardak ve yarım elma gönül alma. Komşunun bahçesinden çalınacak çok meyve vardı hala…
Ah o kenar süsü döşediğim çizgili defter.
Biraz harita metod ve biraz da resim iş dersine eşlik eder…
Mihsap zaten rengarenk, cetvel ise henüz şeffaf; oysa demir pergel paslı, gerisi öğrenmeye zifaf…
Sesci Aykut Gürel: Yayınla besmeleyle messelede bunu da; tam ön koltuğumda inan şu an bizim Demet Akalın oturmakta… Konum 11 000 metrenin üzeri Sırbistan semalarında ama aklımda yok İvana, yan koltuğumda üstad Yıldırım Mayruk uyumakta…
Jet set ekonomi klas, anladım ki bizim eğitim işi artık olmuş hafif yontulmuş odunumsu ama 5X10 kılığında inşaat işi bir kalas…
Mart ortası bir Lombardia yolculuğundan… Barbaros yazıyor…
Hazin bir morlukla sarmaş dolaş …
Göz ucuyla baktım komisyona, vasıta beklerken ana haberlerde, inan itlerde bile olmaz ki böyle dalaş…
Hepsi Ermeni, hepsi Türk, hepsi Kürt, hepsi Arap;
Ama görünüyor işte hepsi harap.
Üstelik şeriatın şişirdiği hırsız ellerde haram bile değil o şarap…
Lpg satıcısı kamyonun, overlokçu cığırtkanlarının anonslarına karıştığı misali duygularım ve onurum da karman çorman.
Yamukrasi Futbolmasi kokuyor buram buram…
Taş sobada kaynamaktaydı oysa ben çocukken nine evindeki katıksız çorbam…
Çorbada tuzum olsun diyen haramilere ise meclis olmuş adeta yaban bir orman.
Keşke yeniden çizse Bedri Koraman ve seslendirse en nadide nağmeleri Sabite Tur Gülerman…
Kaldırım amelesinin yanık sesi de eşlik ediyor kurumuş mor menekşelerin sessizliğine şimdi klavyemde. Oysa Ülkü öğretmenin arpa şehriyeler ile yaptırdığı çember hala gözlerimin önünde ilkokuldaki ahşap sıramın üzerinde… Çok sular geçti köprünün altında tuz yüklü eşek geçti bir nebze nem almadan o sudan… Anladım ki dönmek çok zor o güne lakin tahta kafalılara akıllı tahta verseniz de nafile…
Ne şırınga işe yaramıştı ne de küplerde altın evde. Ne draje sakızı siyoniste vergi rekortmeni olsun diye şu aç ülkemde… Tablet tablet yuttururlar deseler de aslında lazım olan fitildir kullanılması gereken alan ise anal neticede… Çek şurubu üstüne. Biraz da aerosol ve deodorant ekle şimdi merhem niyetine. İstikbal göklerdeydi, şimdi ise istikrarsız itler sahnede…
Kokulusu yeni çıkmış silgim kaybolmasın diye kınnap ile boynumda. Tükürükle ısladığım Devlet Malzeme Ofisi’nin el altından satılmış yasaklı sabit kalemlerim ise ‘’ali topu at koş ali koş ‘’ dövüzleri ile saklı koynumda… Oysa E5 üzerindeki eski depoları bile kufi yazı ile medeniyet üniversitesi olmuş bir solukta hem de yanan Haydarpaşa garının yolunda… Christine Haydar yine gelmeli taze gelin olarak, alışın verişin konumlarına hem de Erkan Özerman yoluyla…
Kolalı yakam, mavi ve belden büzgülü pamuk saten önlüğüm ve meşin saplı okul çantam…
Yoktu ki zaten o yıllarda plastik beslenme çantam.
Bir katlanır akordeon lastik bardak ve yarım elma gönül alma. Komşunun bahçesinden çalınacak çok meyve vardı hala…
Ah o kenar süsü döşediğim çizgili defter.
Biraz harita metod ve biraz da resim iş dersine eşlik eder…
Mihsap zaten rengarenk, cetvel ise henüz şeffaf; oysa demir pergel paslı, gerisi öğrenmeye zifaf…
Sesci Aykut Gürel: Yayınla besmeleyle messelede bunu da; tam ön koltuğumda inan şu an bizim Demet Akalın oturmakta… Konum 11 000 metrenin üzeri Sırbistan semalarında ama aklımda yok İvana, yan koltuğumda üstad Yıldırım Mayruk uyumakta…
Jet set ekonomi klas, anladım ki bizim eğitim işi artık olmuş hafif yontulmuş odunumsu ama 5X10 kılığında inşaat işi bir kalas…
Mart ortası bir Lombardia yolculuğundan… Barbaros yazıyor…
Film İcabı Ankara!!!
2. El Uluslararası Film Festivali için yine Ankara’dayız…
Ama hala köyden bile geri kalmakta olan Ankara’ya şaşmaktayız…
Bir Cuma gecesi, 00:30 uçağı ile başkente uçacağız. Kimbilir hangi gavat yüzünden, yaklaşma aleti bozuldu diye saçma bir bahane ile kabin içinde bir saat daha mahsur kalacağız… Öyle ya, günde yaklaşık 1000 uçağın iniş kalkış yaptığı alanda nasılsa ahmak zannedildiğimizden böyle bir numarayı yutacağız…
Yaklaşık 02:30 suları Esenboğa’ya iniyoruz… Isının eksilerde gezdiği karlı alandan yolcu çıkışını bodoslayıp sessizce dışarı ulaşıyoruz… Zehir gibi soğuğa rağmen ciğerlerimizi yakan tezek kokusuna her seferinde zaten şaşıyoruz.
O da ne? Yolcuyu kente ulaştıracak ne bir servis var ne de raylı sistem… Oysa binince taksiye, sizi meydan çıkışında karşılayan ilk afiş belediye başkanının başbakana yağ çektiği cinsden…
Lider ülke Türkiye. İyi de kilerde yatırım ortaklığı niye?
Karlı, buzlu, kapkaranlık yollardan kente doğru giderken, 2. Dünya savaşının sonunda yapılan sosyal konutlara benzeyen garip renkli led ışıklı binalara hayret içinde bakıp Gazi’nin Ankara’sının nasıl da rantsal bir çıkara kurban edilişini şaşkınlık içinde üzülerek anılarımıza bir kez daha yazıyoruz…
Aslında yıllardır desteklediğimiz 2. El Film Festivali gerçekten tam başkente uygun, çünkü herhangi bir festivalden red cevabı alan tüm filmler buraya seve seve kabul ediliyorlar… Üstelik bu yılki konu “futbol” temalı olunca orta hakemi olduğumu belirleyen afişler tüm kentin bilboardlarını da süslüyorlar…
Girilmesi de çıkılması kadar zor ve kapkaranlık olan sokaklar kar, buz, çamur ve pislik içinde… Zaten halkı da mutsuz ve kapkara giysiler biçiminde…
İlk gün önce Nevzat Ayaz Kız Teknik Meslek Lisesi, ardından Gazi Üniversitesi Meslek Eğitim Fakültesi ve Ankara Üniversitesi Matematik Kulubü’ndeki yoğun ilgiye maruz umut veren etkinliklere dalıyoruz. Akşamı ise Sakarya caddesinin her tür kimliği bağrına basabildiği ender mekanlarda şahlanıyoruz…
Büyük alışveriş merkezindeki oyuncu ve yönetmenlerin Ankara Gücü’ne karşı yaptığı Futbol maçının ardından kentli konuklarımızla hoşsohbet anlar ile yaşamı bir kez daha taçlandırıyoruz… Ve dönüş için rotamızı tezek kokan o dünyanın öbür ucu, ulaşılması zor havaalanına bir kez daha doğrultup kontuarlara varıyoruz…
Haber bülteni, bekleme salonundaki açık televizyondan tüm gerçekleri yalan dolu stratejisi ile bir kez daha yayınlıyor… Hepimiz Ermeniyiz diyen yürüyüşler, geçenlerde yapılan Hocalı Katliamı’na karşı etkinliğe alternatif diye sunuluyor… Demokrasi Yamukrasi ve Futbolmasi yine karışıyor. Aklıma Bursa maçında toplanan Azeri bayrakları geliyor… Bu arada belediye başkanı, kente dev film stüdyoları yapacağını ve bunu dünya sinemasına bedava kullandıracağını söylüyor . Yetmezmiş gibi ucube üst geçitlerin hepsini saat kulesine döndürerek Ankarayı dünyada en çok saat kulesi olan noktaya taşıyacağını açıklıyor…
Bir kez daha anlıyorum ki bunların hepsi trışkadan momborak siyaseten Film icabı… Ali Baba ve 40 Haramiler’in definesinde yatarmış icabı. Büyülü Lamba değil ki “Ala ettin ey Akşemsettin” icadı…
Ama hala köyden bile geri kalmakta olan Ankara’ya şaşmaktayız…
Bir Cuma gecesi, 00:30 uçağı ile başkente uçacağız. Kimbilir hangi gavat yüzünden, yaklaşma aleti bozuldu diye saçma bir bahane ile kabin içinde bir saat daha mahsur kalacağız… Öyle ya, günde yaklaşık 1000 uçağın iniş kalkış yaptığı alanda nasılsa ahmak zannedildiğimizden böyle bir numarayı yutacağız…
Yaklaşık 02:30 suları Esenboğa’ya iniyoruz… Isının eksilerde gezdiği karlı alandan yolcu çıkışını bodoslayıp sessizce dışarı ulaşıyoruz… Zehir gibi soğuğa rağmen ciğerlerimizi yakan tezek kokusuna her seferinde zaten şaşıyoruz.
O da ne? Yolcuyu kente ulaştıracak ne bir servis var ne de raylı sistem… Oysa binince taksiye, sizi meydan çıkışında karşılayan ilk afiş belediye başkanının başbakana yağ çektiği cinsden…
Lider ülke Türkiye. İyi de kilerde yatırım ortaklığı niye?
Karlı, buzlu, kapkaranlık yollardan kente doğru giderken, 2. Dünya savaşının sonunda yapılan sosyal konutlara benzeyen garip renkli led ışıklı binalara hayret içinde bakıp Gazi’nin Ankara’sının nasıl da rantsal bir çıkara kurban edilişini şaşkınlık içinde üzülerek anılarımıza bir kez daha yazıyoruz…
Aslında yıllardır desteklediğimiz 2. El Film Festivali gerçekten tam başkente uygun, çünkü herhangi bir festivalden red cevabı alan tüm filmler buraya seve seve kabul ediliyorlar… Üstelik bu yılki konu “futbol” temalı olunca orta hakemi olduğumu belirleyen afişler tüm kentin bilboardlarını da süslüyorlar…
Girilmesi de çıkılması kadar zor ve kapkaranlık olan sokaklar kar, buz, çamur ve pislik içinde… Zaten halkı da mutsuz ve kapkara giysiler biçiminde…
İlk gün önce Nevzat Ayaz Kız Teknik Meslek Lisesi, ardından Gazi Üniversitesi Meslek Eğitim Fakültesi ve Ankara Üniversitesi Matematik Kulubü’ndeki yoğun ilgiye maruz umut veren etkinliklere dalıyoruz. Akşamı ise Sakarya caddesinin her tür kimliği bağrına basabildiği ender mekanlarda şahlanıyoruz…
Büyük alışveriş merkezindeki oyuncu ve yönetmenlerin Ankara Gücü’ne karşı yaptığı Futbol maçının ardından kentli konuklarımızla hoşsohbet anlar ile yaşamı bir kez daha taçlandırıyoruz… Ve dönüş için rotamızı tezek kokan o dünyanın öbür ucu, ulaşılması zor havaalanına bir kez daha doğrultup kontuarlara varıyoruz…
Haber bülteni, bekleme salonundaki açık televizyondan tüm gerçekleri yalan dolu stratejisi ile bir kez daha yayınlıyor… Hepimiz Ermeniyiz diyen yürüyüşler, geçenlerde yapılan Hocalı Katliamı’na karşı etkinliğe alternatif diye sunuluyor… Demokrasi Yamukrasi ve Futbolmasi yine karışıyor. Aklıma Bursa maçında toplanan Azeri bayrakları geliyor… Bu arada belediye başkanı, kente dev film stüdyoları yapacağını ve bunu dünya sinemasına bedava kullandıracağını söylüyor . Yetmezmiş gibi ucube üst geçitlerin hepsini saat kulesine döndürerek Ankarayı dünyada en çok saat kulesi olan noktaya taşıyacağını açıklıyor…
Bir kez daha anlıyorum ki bunların hepsi trışkadan momborak siyaseten Film icabı… Ali Baba ve 40 Haramiler’in definesinde yatarmış icabı. Büyülü Lamba değil ki “Ala ettin ey Akşemsettin” icadı…
Ne Akkürek ne akıl ürkek bize melek gerek
Küçücük bir çocuktum.
Teşvikiye caddesinde, Tikveşli apartmanında oturduğumuz yıllardı. Çapkın babamın yoğun sosyal yaşantısı nedeni ile birçok önemli kimliği de tanıma fırsatı buluyordum…
… ve yıllar geçtikçe, bu topraklarda ne idüğü belirsiz seviyesizliklerin ne denli rağbet gördüğünü bir kez daha anlıyordum.
Devrin en önemli politik mizah dergisi ŞAMBABA’nın kızı ile evli, yakışıklı, spor Amerikan arabalı mimar bey, çoktan genç ve ünlü sosyetik güzeli metres tutmuştu. Topağacı başına bir de butik oturtulmuştu. Adını o yıllarda bilmediğim bayanın varlığını, butiğine giren süper mini etekli ve akaju krepeli kabarık pembe saçlı seksi kadının da annesi olduğunu söylediklerinde ilk kez duymuştum. Üstelik o yıllarda zina da suçtu…
Aradan yıllar geçti. Babam yeniden evleniyordu.. Bir akşam üzeri Erenköy Ethem Efendi caddesindeki köşklerin olduğu bahçeye davetiye bırakmak üzere gitmiştik. Çam ağacının altındaki demir koltuklar ve taburelere tam yerleşmiştik ki o pembe saçlı kadın beliriverdi. Bir de ağzında sigarası, sarkmış dudakları ile alttan alttan bakan ihtiyar adam. Birkaç laf ardından peder davetiyeyi uzatarak “düğünümüz var bekleriz” dedi. Yaşlı kurt bana ve müstakbel üvey anneme bakıp: “İyi de, bunlar çok küçük evcilik mi oynayacaklar? Ama genç yaşta evlilik iyidir. Çok gezen babuş çok bok getirir” dedikten sonra beni yanına çağırmıştı. Şaşkınlıkla onun koltuğuna doğru boynum önde yürümüştüm. Genelde yaşlı amcalar o yıllarda başımızı okşarlardı. Bunağın elini kalçalarımda hissettiğimde yıl daha 1971′di…
Aradan yine yıllar geçti, sanırım 1978’lerdi. Bu kez modacı ve butikçi olan sapkın kurtun kızının defilesine hazırlanıyorlardı. Peruğunu takmadan müşteri karşısına asla çıkmayan bayan, aslında kullandığı aşırı uyuşturuculardan dolayı saçını kaybetmişti ve üstüne üstlük yoğun cilt problemleri de yaşamaktaydı. Bu durumuna rağmen mimar sevgilinin yerini devrin ünlü sahne kadınlarıyla meşhur olmuş Giresunlu bir çapkın bulabilmişti…
İlk defile asistanlığım olan o işte karşılaştığım o kadın, adını yıllar önce Topağacı başındaki butiği sayesinde tanıdığım aşifteden başkası değildi.
Yaşlı kurt ve pembe saçlı karısı göçeli yıllar devrilmişti.
Zaten sapkın kurtun erkek kardeşi kendini tren altına atarak intihar etmiş, onun oğlu ise cinsel uzvunun fotoları ile Kadıköy’den Fatih’e ne çok kadını taciz etmiş, tehditler ile canından bezdirmişti.
Sarkık dudaklı adamın oğlu ise alkolizmden vefat etmiş diğer bir kızı ise kansere yenilmişti…
Bugün sahil yolundan geçerken içimden bilin ne geçti?
Bir tarafta, güya erdem abidesi yapılmış bir kültür merkezi ama içi dolu beş para etmez ailesi bile kelek.
Birkaç yüz metre ileride ise bir barınak içinde yüzlerce masum melek!!!
Teşvikiye caddesinde, Tikveşli apartmanında oturduğumuz yıllardı. Çapkın babamın yoğun sosyal yaşantısı nedeni ile birçok önemli kimliği de tanıma fırsatı buluyordum…
… ve yıllar geçtikçe, bu topraklarda ne idüğü belirsiz seviyesizliklerin ne denli rağbet gördüğünü bir kez daha anlıyordum.
Devrin en önemli politik mizah dergisi ŞAMBABA’nın kızı ile evli, yakışıklı, spor Amerikan arabalı mimar bey, çoktan genç ve ünlü sosyetik güzeli metres tutmuştu. Topağacı başına bir de butik oturtulmuştu. Adını o yıllarda bilmediğim bayanın varlığını, butiğine giren süper mini etekli ve akaju krepeli kabarık pembe saçlı seksi kadının da annesi olduğunu söylediklerinde ilk kez duymuştum. Üstelik o yıllarda zina da suçtu…
Aradan yıllar geçti. Babam yeniden evleniyordu.. Bir akşam üzeri Erenköy Ethem Efendi caddesindeki köşklerin olduğu bahçeye davetiye bırakmak üzere gitmiştik. Çam ağacının altındaki demir koltuklar ve taburelere tam yerleşmiştik ki o pembe saçlı kadın beliriverdi. Bir de ağzında sigarası, sarkmış dudakları ile alttan alttan bakan ihtiyar adam. Birkaç laf ardından peder davetiyeyi uzatarak “düğünümüz var bekleriz” dedi. Yaşlı kurt bana ve müstakbel üvey anneme bakıp: “İyi de, bunlar çok küçük evcilik mi oynayacaklar? Ama genç yaşta evlilik iyidir. Çok gezen babuş çok bok getirir” dedikten sonra beni yanına çağırmıştı. Şaşkınlıkla onun koltuğuna doğru boynum önde yürümüştüm. Genelde yaşlı amcalar o yıllarda başımızı okşarlardı. Bunağın elini kalçalarımda hissettiğimde yıl daha 1971′di…
Aradan yine yıllar geçti, sanırım 1978’lerdi. Bu kez modacı ve butikçi olan sapkın kurtun kızının defilesine hazırlanıyorlardı. Peruğunu takmadan müşteri karşısına asla çıkmayan bayan, aslında kullandığı aşırı uyuşturuculardan dolayı saçını kaybetmişti ve üstüne üstlük yoğun cilt problemleri de yaşamaktaydı. Bu durumuna rağmen mimar sevgilinin yerini devrin ünlü sahne kadınlarıyla meşhur olmuş Giresunlu bir çapkın bulabilmişti…
İlk defile asistanlığım olan o işte karşılaştığım o kadın, adını yıllar önce Topağacı başındaki butiği sayesinde tanıdığım aşifteden başkası değildi.
Yaşlı kurt ve pembe saçlı karısı göçeli yıllar devrilmişti.
Zaten sapkın kurtun erkek kardeşi kendini tren altına atarak intihar etmiş, onun oğlu ise cinsel uzvunun fotoları ile Kadıköy’den Fatih’e ne çok kadını taciz etmiş, tehditler ile canından bezdirmişti.
Sarkık dudaklı adamın oğlu ise alkolizmden vefat etmiş diğer bir kızı ise kansere yenilmişti…
Bugün sahil yolundan geçerken içimden bilin ne geçti?
Bir tarafta, güya erdem abidesi yapılmış bir kültür merkezi ama içi dolu beş para etmez ailesi bile kelek.
Birkaç yüz metre ileride ise bir barınak içinde yüzlerce masum melek!!!
Tarihimizle Yüzleşelim.
Alıştıra alıştıra yakında yapıştırılır alnımıza alaturca alatura … Demezler ise namerdim,
TARİHİMİZLE YÜZLEŞELİM diyecekler adım gibi eminim…
Küçücük bir çocukken ninemin kolunda Maraş burması altın bir bilezik görmüştüm,
Boynunda da ucunda Cumhuriyet altını olan Diyarbakır usulü karpuz çekirdeği de denen bir zincir…
Üstelik oralarda henüz Sütçü İmam Üniversitesi bile yok iken, ergen aklım cahilken ve de elimde kaymaklı maraş dondurması şapur şupur yalarken…
Bilemezdim elbet o yaşta Mardin gümüşünü ve yanında Süryani şarabını…
Midyat’a pirince giderken Mor Gabriel’de bulunur muydu acaba bulgur pilavı?
“Dondurmam Gaymak” filmi zaten ortada gaydırı guppak bu günlerde erken…
“Teke tüke sakalı, oy madımak” da oynamıştım ilkokuldayken.
Bugün koca adamların oynadığı küçük oyunları düşlemeden…
Gençliğimde yanıverdi Madımak oteli birden… Ne tesadüf ki içi, aydın birçok masum insan doluyken.
Çember sakallı zanlı ise bugün eller boşta gezerken…
Hafik ve Suşehri zaten o yıllarda Beyoğlu’nda bile meşhurdu alenen…
Sonra, dersimi daha çalışmamışken, dersim özürü geliverdi nasılsa birden…
Henüz soykırım tartışılırken ayna düştü kırıldı birdenbire aklımdaki yerinden…
Erivan’ın adı Vaneli olsun diyen, baktım ki bir milyar dolarlık vergisiz ticareti pekiştirivermiş Bursa futbolmasisinden…
Azeri bayrakları ise acilen toplanıvermişti “O” gün taraftarın elinden…
Dokunmatik demokratik, bu iş aslında artık biraz ayarmatik!!!!
Parçaları yeniden topladım dün gece aniden rüyamda…
Maraş Kahraman bir çakma olmuştu kanunla.
Antep de zaten gazi, urfa ise şanlı ama şambaba misali…
Bitlis’ten 5 minare Newyork’a, Siirt’de çocuklara tecavüz gırla…
Tunceli, Kamer Genç usulü çiçek sulasa Hakkari Üzümlü Dağlıca Aktütün üçgeni arasında!!!!
Bagajında, Kilis’ten tabak bulundu diye tutuklanıp aylarca hapise atılan Lale Oraloğlu da aklımda oysa. Sanırım bu ara bir dönme dolap dönüyor ama
lağam çukurunda.
Madımak Oteli de, et lokantası yerine, son dakika olamadı Utanç Müzesi bile, çünkü değil ki kimsenin umurunda…
Dersim ise ayrı bir polemik peşinde ama unutulmadı Kubilay ve Menemen omlet değil ki zaten meclisin lokanta listesinde.
Bu durumda çözüverdim ruhumda, çünkü aslı malum adamlarca dumura uğratılmakta…
Karıştıranın alnını karışlarım,
Bakın nedir benim kanım…
Fransa’ya boykot diyenler ticareti iki kat körüklerler…
İsrail’e ‘’van münit’’ ama Van’da çadırda kalmadı bile ümide tek kibrit!
Tarım zaten olmuş bak hibrit.
Elbette ki “Angut”lar getirtecek kısır angus ki olalım ifrit…
Yavaş yavaş yerli belgeseller de yumuşuyor…
Car car atıp tutanlar Üsküdar’da fena yelleniyor…
Ve sizi yakında son bir manevra daha bekliyor…
Demezler ise namerdim, emperyalist zihniyet
“TARİHİMİZLE YÜZLEŞELİM”
diyecek artık adım gibi eminim…
TARİHİMİZLE YÜZLEŞELİM diyecekler adım gibi eminim…
Küçücük bir çocukken ninemin kolunda Maraş burması altın bir bilezik görmüştüm,
Boynunda da ucunda Cumhuriyet altını olan Diyarbakır usulü karpuz çekirdeği de denen bir zincir…
Üstelik oralarda henüz Sütçü İmam Üniversitesi bile yok iken, ergen aklım cahilken ve de elimde kaymaklı maraş dondurması şapur şupur yalarken…
Bilemezdim elbet o yaşta Mardin gümüşünü ve yanında Süryani şarabını…
Midyat’a pirince giderken Mor Gabriel’de bulunur muydu acaba bulgur pilavı?
“Dondurmam Gaymak” filmi zaten ortada gaydırı guppak bu günlerde erken…
“Teke tüke sakalı, oy madımak” da oynamıştım ilkokuldayken.
Bugün koca adamların oynadığı küçük oyunları düşlemeden…
Gençliğimde yanıverdi Madımak oteli birden… Ne tesadüf ki içi, aydın birçok masum insan doluyken.
Çember sakallı zanlı ise bugün eller boşta gezerken…
Hafik ve Suşehri zaten o yıllarda Beyoğlu’nda bile meşhurdu alenen…
Sonra, dersimi daha çalışmamışken, dersim özürü geliverdi nasılsa birden…
Henüz soykırım tartışılırken ayna düştü kırıldı birdenbire aklımdaki yerinden…
Erivan’ın adı Vaneli olsun diyen, baktım ki bir milyar dolarlık vergisiz ticareti pekiştirivermiş Bursa futbolmasisinden…
Azeri bayrakları ise acilen toplanıvermişti “O” gün taraftarın elinden…
Dokunmatik demokratik, bu iş aslında artık biraz ayarmatik!!!!
Parçaları yeniden topladım dün gece aniden rüyamda…
Maraş Kahraman bir çakma olmuştu kanunla.
Antep de zaten gazi, urfa ise şanlı ama şambaba misali…
Bitlis’ten 5 minare Newyork’a, Siirt’de çocuklara tecavüz gırla…
Tunceli, Kamer Genç usulü çiçek sulasa Hakkari Üzümlü Dağlıca Aktütün üçgeni arasında!!!!
Bagajında, Kilis’ten tabak bulundu diye tutuklanıp aylarca hapise atılan Lale Oraloğlu da aklımda oysa. Sanırım bu ara bir dönme dolap dönüyor ama
lağam çukurunda.
Madımak Oteli de, et lokantası yerine, son dakika olamadı Utanç Müzesi bile, çünkü değil ki kimsenin umurunda…
Dersim ise ayrı bir polemik peşinde ama unutulmadı Kubilay ve Menemen omlet değil ki zaten meclisin lokanta listesinde.
Bu durumda çözüverdim ruhumda, çünkü aslı malum adamlarca dumura uğratılmakta…
Karıştıranın alnını karışlarım,
Bakın nedir benim kanım…
Fransa’ya boykot diyenler ticareti iki kat körüklerler…
İsrail’e ‘’van münit’’ ama Van’da çadırda kalmadı bile ümide tek kibrit!
Tarım zaten olmuş bak hibrit.
Elbette ki “Angut”lar getirtecek kısır angus ki olalım ifrit…
Yavaş yavaş yerli belgeseller de yumuşuyor…
Car car atıp tutanlar Üsküdar’da fena yelleniyor…
Ve sizi yakında son bir manevra daha bekliyor…
Demezler ise namerdim, emperyalist zihniyet
“TARİHİMİZLE YÜZLEŞELİM”
diyecek artık adım gibi eminim…
8 Mayıs 2012 Salı
14 Şubat 2012 Salı
BAKMA GÖR
Duyma anla...
Sabahın bir vakti elimde gazete, bu nasıl aileye takiye?
Lüks ve rahat bir koltukta baba modeli…
Elinde çarşaf çarşaf gazete, kim bilir neyin neferi?
Suriye sınırından çakma gökdelenli,
Bir de meydanda oturmuş kravatsız gömlekli.
Etrafında iş dünyası koşarken,
Önünde yaşlı, umutsuz bir bacı sersefil ve esefli.
Hüzünleri bilin!!!
Birdenbire etraf ekranda değişiverdi.
Düğün halayı, elde kırmızı mendil eğlenmeli.
Lira altınlar göğüsleri çil çil süslemeli.
Bugün eğlenceyi görmeniz lazım dendi
Oysa, değişen sadece ekrandaki hikâyeydi.
Mutlulukları görün!!!
Derken aniden kargaşalar dolu savaş çıkıverdi.
Toz duman yaralı adeta Ortadoğu misali.
Rahat koltuk, elde gazete bunu keriz bile yer mi?
Yoksa koltuktan savaş idare edenler lider mi?
İşte burada yeni bir sahne daha ekrana gelmekteydi.
Savaşları bilin!!!
Küçücük bir kız çocuğu gülümsedi.
Erkek çocuk nedense o zihniyete katmerli,
Zaten ana bacı yok ortada, yeter değil mi?
Koşup baba kucağına atlayıp, omzundaki kiri silkeleyiverdi.
Yemek masasına doğru ağır çekim ilerlendi…
Ailenize sunun!!!
Sokaklara naylon afişle ahlak satılsaydı, çekirdek aile tam kadro yaşardı… Şafak, alacakaranlık kılığını almazdı…
Oturduğun koltuktan, elindeki kağıttan anlamazsın hayatı.
Hele de gerçekse kağıdı, ithal mürekkebi Amerika’ndan pantone olmuşsa bakkal pazarı…
Okuyup yazma tablet tablet,
2 draje alınca geçmez her illet.
Şırıngadan gelirmiş inayet.
Merhem olur mu yaraya fitilden ibaret.
Şurup olsa bile içilmez bu yalancı meret.
Bakma gör,
Duyma anla.
Yeme lezzet al.
Dokunma sev.
Koklama, nefret yoksa görsel işitsel bir gerçek sanacaksın, o içinde filizlenirken asıl adı nefret.
Sabahın bir vakti elimde gazete, bu nasıl aileye takiye?
Lüks ve rahat bir koltukta baba modeli…
Elinde çarşaf çarşaf gazete, kim bilir neyin neferi?
Suriye sınırından çakma gökdelenli,
Bir de meydanda oturmuş kravatsız gömlekli.
Etrafında iş dünyası koşarken,
Önünde yaşlı, umutsuz bir bacı sersefil ve esefli.
Hüzünleri bilin!!!
Birdenbire etraf ekranda değişiverdi.
Düğün halayı, elde kırmızı mendil eğlenmeli.
Lira altınlar göğüsleri çil çil süslemeli.
Bugün eğlenceyi görmeniz lazım dendi
Oysa, değişen sadece ekrandaki hikâyeydi.
Mutlulukları görün!!!
Derken aniden kargaşalar dolu savaş çıkıverdi.
Toz duman yaralı adeta Ortadoğu misali.
Rahat koltuk, elde gazete bunu keriz bile yer mi?
Yoksa koltuktan savaş idare edenler lider mi?
İşte burada yeni bir sahne daha ekrana gelmekteydi.
Savaşları bilin!!!
Küçücük bir kız çocuğu gülümsedi.
Erkek çocuk nedense o zihniyete katmerli,
Zaten ana bacı yok ortada, yeter değil mi?
Koşup baba kucağına atlayıp, omzundaki kiri silkeleyiverdi.
Yemek masasına doğru ağır çekim ilerlendi…
Ailenize sunun!!!
Sokaklara naylon afişle ahlak satılsaydı, çekirdek aile tam kadro yaşardı… Şafak, alacakaranlık kılığını almazdı…
Oturduğun koltuktan, elindeki kağıttan anlamazsın hayatı.
Hele de gerçekse kağıdı, ithal mürekkebi Amerika’ndan pantone olmuşsa bakkal pazarı…
Okuyup yazma tablet tablet,
2 draje alınca geçmez her illet.
Şırıngadan gelirmiş inayet.
Merhem olur mu yaraya fitilden ibaret.
Şurup olsa bile içilmez bu yalancı meret.
Bakma gör,
Duyma anla.
Yeme lezzet al.
Dokunma sev.
Koklama, nefret yoksa görsel işitsel bir gerçek sanacaksın, o içinde filizlenirken asıl adı nefret.
KORUMAK DEĞİL
Korunmak önemli
İnsanlar doğarken adlarını, ailelerini, cinsiyetlerini hatta dil ve dinlerini seçemiyor ve ömür boyu bunu değiştirmek için mücadele etmeleri gerekiyor.
Üstelik kültür de devreye girince kültür mantarı husule gelip üstüne basılıverilebiliyor...
Her birey, evlat yetiştirirken dilini, dinini, kültürünü gelecek nesillere bildiği şekilde aktarıp, belki de ölümsüzlük denen saçmalığa bilmeden hizmet ederken aslında nasıl da affedilmez yanlışlar yapabiliyor...
Örnekleyelim:
Türkiye Cumhuriyeti, doğarken vatandaşlarına iki ayrı renkte nüfus kağıdı vererek ayrımı başlatan tek ülke... Homofobi ve transfobinin at koşturduğu ülkelerin de önlerinde bir yerde. Ancak cinsiyet değiştirmenin de anayasal bir hak olduğu bir ülke. Yani seç -beğen -al pazarı bir şekilde... Bu yüzden 12 yaşındaki kız çocuğu satılırken senet sepet ile, bir de bakarız ki devletin ve medyanın bulamadığı aile Müge Anlı mahkemesinde...
Yine Türkiye ideolojik ve ahlaki değerleri kanunlar ile korumaya çalışan bir başka ülke (genel ahlak kimin ahlakı o da ayrı bir mesele). Bebek parkında, sırtında Allah dövmesi var diye öldürülen barmeniyle, ya da Atatürk’e hakaretin başbakana hakaretten daha az ceza aldığı mahkemeleriyle...
Ayetle felaketin, ihanetle sefaletin, cehaletle hıyanetin gaflet ve dalalet içinde yoğrulduğu bir bilmece...
Oysaki zina, çoktan çıktı suç olmaktan bile:
Gidince Nüfus Müdürlüğüne, bir dilekçe ile din hanesi de siliniveriyor sessizce...
Kimi kolejde, kimi imam hatipte ve ardından başlayan üniversite ve meslek yüksek okulu rezilliği ile...
Eğitmiyor öğütüyor artık adeta Bologna yasaları eliyle.
Kültürde ise ayrı bir işkence:
16 devlet kurmuş Türklerde bir tek Selçuklu ve Osmanlı gündemde. O da çakma polyester entarili dizi ve de soğan kubbeli kapıları binalardan büyük lobili çakma mimarisi ile...
Bir yanda Recep İvedikle bir yanda gelecek kaygısı ivedilikle...
Eski manken jigololar verdi bile kendini dine...
Kimi don sütyen, kimi pardösü eşarp ekranları süslüyor.
Nerede bu coğrafyanın asıl kadınları?
Tarladaki yemenisi şalvarı?
Fabrikadaki levyesi ve tornavidası?
Otur 3 çocuk doğur, gelsin üstüne de 3 karı...
Benden söylemesi,
Bu işin sonu olur akıl keşmekeşi.
İşin olmaz ise taze aşın olmaz,
Biat ve inayete cinayet sorulmaz...
Eşin sana yar olmazsa bil ki leş olur
Anlamazsın yarının bile lağım olur ama kokmaz!
İnsanlar doğarken adlarını, ailelerini, cinsiyetlerini hatta dil ve dinlerini seçemiyor ve ömür boyu bunu değiştirmek için mücadele etmeleri gerekiyor.
Üstelik kültür de devreye girince kültür mantarı husule gelip üstüne basılıverilebiliyor...
Her birey, evlat yetiştirirken dilini, dinini, kültürünü gelecek nesillere bildiği şekilde aktarıp, belki de ölümsüzlük denen saçmalığa bilmeden hizmet ederken aslında nasıl da affedilmez yanlışlar yapabiliyor...
Örnekleyelim:
Türkiye Cumhuriyeti, doğarken vatandaşlarına iki ayrı renkte nüfus kağıdı vererek ayrımı başlatan tek ülke... Homofobi ve transfobinin at koşturduğu ülkelerin de önlerinde bir yerde. Ancak cinsiyet değiştirmenin de anayasal bir hak olduğu bir ülke. Yani seç -beğen -al pazarı bir şekilde... Bu yüzden 12 yaşındaki kız çocuğu satılırken senet sepet ile, bir de bakarız ki devletin ve medyanın bulamadığı aile Müge Anlı mahkemesinde...
Yine Türkiye ideolojik ve ahlaki değerleri kanunlar ile korumaya çalışan bir başka ülke (genel ahlak kimin ahlakı o da ayrı bir mesele). Bebek parkında, sırtında Allah dövmesi var diye öldürülen barmeniyle, ya da Atatürk’e hakaretin başbakana hakaretten daha az ceza aldığı mahkemeleriyle...
Ayetle felaketin, ihanetle sefaletin, cehaletle hıyanetin gaflet ve dalalet içinde yoğrulduğu bir bilmece...
Oysaki zina, çoktan çıktı suç olmaktan bile:
Gidince Nüfus Müdürlüğüne, bir dilekçe ile din hanesi de siliniveriyor sessizce...
Kimi kolejde, kimi imam hatipte ve ardından başlayan üniversite ve meslek yüksek okulu rezilliği ile...
Eğitmiyor öğütüyor artık adeta Bologna yasaları eliyle.
Kültürde ise ayrı bir işkence:
16 devlet kurmuş Türklerde bir tek Selçuklu ve Osmanlı gündemde. O da çakma polyester entarili dizi ve de soğan kubbeli kapıları binalardan büyük lobili çakma mimarisi ile...
Bir yanda Recep İvedikle bir yanda gelecek kaygısı ivedilikle...
Eski manken jigololar verdi bile kendini dine...
Kimi don sütyen, kimi pardösü eşarp ekranları süslüyor.
Nerede bu coğrafyanın asıl kadınları?
Tarladaki yemenisi şalvarı?
Fabrikadaki levyesi ve tornavidası?
Otur 3 çocuk doğur, gelsin üstüne de 3 karı...
Benden söylemesi,
Bu işin sonu olur akıl keşmekeşi.
İşin olmaz ise taze aşın olmaz,
Biat ve inayete cinayet sorulmaz...
Eşin sana yar olmazsa bil ki leş olur
Anlamazsın yarının bile lağım olur ama kokmaz!
SÖZÜN BİTTİĞİ YERDE
İpe serilmez ki un...
Bir yazı...
Bu kez, gemi ağzıma almadan geldi aslı...
Onun bir ceketi var.
Sadece ona mahsus.
O'nun bedeninde,
Modeli ona özel.
Kumaşı ağlayarak girilen,
Kah zorlanılan kah usanılan, azda mutlanılan.
Hayat atölyesinin,
Yaşam tezgahında dokunmuş
Büyük bir emekle.
Atkı, çözgü ipleri insanlıktan,
Yeryüzünden tutam tutam derlediği bilgiyle,
Menevişli rengini, kumaşa kendi vermiş.
Dört bir yanına da zeka pırıltıları serpiştirmiş.
Ustaların Ustası bir usta tarafından
Sevgi makasıyla tek biçilmiş.
Telası tevazudan muhteva
Mevlana'dan, Yunus'tan hisselerle
İnce ince kumaşa işlenmiş.
Astarı hoşgörüden,
Bütün eksikleri ve fazlalıkları gizlenmiş.
Sol tarafa, tam punto cebin üzerine,
Çok güzel bir resim işlenmiş.
Aplikasyon değil, kumaş dokusundan.
Kısrak başı bir harita.
Delici mavi bakışlı bir silüet,
Ve bir ay yıldız dalga dalga .
Yan cepler, düz ipliğe dosdoğru yerleştirilmiş.
Biri anlayıştan,
Biri merhametten.
Çok kullanılmış olsalar da,
Hiçbiri esnememiş.
Hülasa ceket ihtimamla, saygıyla,
Yedi renk iplik ve sanatla
Günbegün elde dikilmiş.
İki ilik, iki de düğme eklenmiş.
Cesaret ütüsüyle de bir güzel ütülenmiş.
Deli fişek duruşu ondan.
Kırışmıyor, kirlenmiyor, ıslanmıyor,
Üşütmüyor ve terletmiyor.
Kurşun ve bıçak geçirmiyor.
Kumaş, yüzde 100 insanlık olunca,
Bütün hamleler sonuçsuz kalıyor.
Onu kötülüklerden koruyor.
Ara sıra birkaç çamur parçası atılsa da,
Silkelenince hepsi düşüyor.
O da ceketini hiç çıkarmıyor.
Biliyor ki; Ona çok yakışıyor.
Çok kişi, "Aynısı bende de var" diyor.
Ama,
Aslı onda!
Ona mahsus,
Onun bedeninde.
Kumaşı, modeli ona özel.
Çok yakışıyor.
O da onu;
Onurla, sabırla, asaletle, başarıyla taşıyor!
FATMA YILMAZ - SAMSUN
SÖZÜN BİTTİĞİ YERDE, İPE SERİLMEZ Kİ UN...
Bir yazı...
Bu kez, gemi ağzıma almadan geldi aslı...
Onun bir ceketi var.
Sadece ona mahsus.
O'nun bedeninde,
Modeli ona özel.
Kumaşı ağlayarak girilen,
Kah zorlanılan kah usanılan, azda mutlanılan.
Hayat atölyesinin,
Yaşam tezgahında dokunmuş
Büyük bir emekle.
Atkı, çözgü ipleri insanlıktan,
Yeryüzünden tutam tutam derlediği bilgiyle,
Menevişli rengini, kumaşa kendi vermiş.
Dört bir yanına da zeka pırıltıları serpiştirmiş.
Ustaların Ustası bir usta tarafından
Sevgi makasıyla tek biçilmiş.
Telası tevazudan muhteva
Mevlana'dan, Yunus'tan hisselerle
İnce ince kumaşa işlenmiş.
Astarı hoşgörüden,
Bütün eksikleri ve fazlalıkları gizlenmiş.
Sol tarafa, tam punto cebin üzerine,
Çok güzel bir resim işlenmiş.
Aplikasyon değil, kumaş dokusundan.
Kısrak başı bir harita.
Delici mavi bakışlı bir silüet,
Ve bir ay yıldız dalga dalga .
Yan cepler, düz ipliğe dosdoğru yerleştirilmiş.
Biri anlayıştan,
Biri merhametten.
Çok kullanılmış olsalar da,
Hiçbiri esnememiş.
Hülasa ceket ihtimamla, saygıyla,
Yedi renk iplik ve sanatla
Günbegün elde dikilmiş.
İki ilik, iki de düğme eklenmiş.
Cesaret ütüsüyle de bir güzel ütülenmiş.
Deli fişek duruşu ondan.
Kırışmıyor, kirlenmiyor, ıslanmıyor,
Üşütmüyor ve terletmiyor.
Kurşun ve bıçak geçirmiyor.
Kumaş, yüzde 100 insanlık olunca,
Bütün hamleler sonuçsuz kalıyor.
Onu kötülüklerden koruyor.
Ara sıra birkaç çamur parçası atılsa da,
Silkelenince hepsi düşüyor.
O da ceketini hiç çıkarmıyor.
Biliyor ki; Ona çok yakışıyor.
Çok kişi, "Aynısı bende de var" diyor.
Ama,
Aslı onda!
Ona mahsus,
Onun bedeninde.
Kumaşı, modeli ona özel.
Çok yakışıyor.
O da onu;
Onurla, sabırla, asaletle, başarıyla taşıyor!
FATMA YILMAZ - SAMSUN
SÖZÜN BİTTİĞİ YERDE, İPE SERİLMEZ Kİ UN...
NEYİ SAVUNUYORUZ?
Çok özür dilerim kendimden
Eleştirmeyi unutup gittikçe yermeyi yeğleyen bir topluma dönüşüyoruz.
Yaşanmışlık, bilgi birikimi ve öngürüleri unutup kendimize dev aynasında bakıyoruz.
Oysa ayna karşısında yaşlanan ya da rezil olan tek canlı değil mi o insan?
Vargı ve sangılarımız, algı ve yargılarımızdan uzaklaşınca yangılara dönüşüyor...
Ancak, zaman elde duramayan bir kavram olduğundan sadece yaşamı kaybettirerek akıp gidiveriyor... Üstelik nice değerleri çöp kıvamına getirdiğimizi bile anlayamadan...
Neden mi?
Malumunuz ben bir aktivistim.
Bir liberal, bir radikal, bir de marjinalim üstelik.
Kimilerine göre manyak, kimine göre ahlaksız, kimine göre ise itici. Bazısına göre saçmalayan, bazısına göre çok bilmiş, bazısına göre ise işe yaramaz bir yalaka...
Hatta bazen rol yapan, bazen de tribüne oyanayan bir şaklaban...
Varsın desinler.
Varsın özelimi günah sayıp emeğimi küçümseyenleri benimsesinler. Oysa, İnci surlarda can verirken kimse yoktu yanımızda. Kimse yoktu, evden kaçan genç çocuğu ailesine geri teslim ederken ben o gün istasyonda. Kimseyi ilgilendirmesin kime ne kadar koştuğum. Bilmesinler ormanlarda canlıları beslemeye çoştuğum...
Kime ne verilen burslardan, kurtarılan canlardan ya da sahip çıkılası yaşamlara el uzatmamdan...
Birkaç montajlı ve yanlı magazin programı, belki de birkaç geçmişi malum, ama geleceği ketum orta malı referans olsun bazılarına. Kırsın kalemleri mahkemeler kin kusarak.
Nasılsa ar namus kalmazmış damarda.
Eğer sağduyu yoksa vicdanlarda...
O yüzden özür dilerim kendimden,
Devamında:
Seray'dan, Buse'den
ve Belgin’den...
Devletten, Askerden, Polisten, Örgütten,
Adaletten...
Yanlarında Nihat Erim, Deniz Gezmiş,
Affet beni Nazım Hikmet, Uğur Mumcu,
Bağışlayın lütfen Sn. Fetullah, hatta Sn. Ayetullah...
Görmezden geliverin yanlışımı lütfen
Sn. Erdoğan, Sn. Arınç ve Sn. Üzmez.
Bilirkişisiniz bilirsiniz bir tek Allah cc düşmez.
Belki unutursunuz Sn. Papaz, Sn. İmam ve Sn. Haham...
Sizler kocaman bir toplumsunuz, ben de tek başıma birey.
Beni belki zor anlarlar.
Cahilim pilavım yok ki adı olsun kuskus,
Mezem: Ömer Hayyam, Aşık Veysel, Köroğlu ya da Yunus...
Belki de hor görmek sağlar konsensus.
Ama en çok özür dilerim yine de kendimden.
Ancak, düşmeyecek fitilim de, ateşim de mücadele etmek için ve her kıvılcımla zincir bozacak daha bir kez ta derinden elimden...
Kovsanız da, sövseniz de hatta dövseniz de dövmesiniz kalbimde. Elimde meşale yine de yürüyeceğim tüm sınıf olabilmiş bireyler ve canlılar için en önde...
Eleştirmeyi unutup gittikçe yermeyi yeğleyen bir topluma dönüşüyoruz.
Yaşanmışlık, bilgi birikimi ve öngürüleri unutup kendimize dev aynasında bakıyoruz.
Oysa ayna karşısında yaşlanan ya da rezil olan tek canlı değil mi o insan?
Vargı ve sangılarımız, algı ve yargılarımızdan uzaklaşınca yangılara dönüşüyor...
Ancak, zaman elde duramayan bir kavram olduğundan sadece yaşamı kaybettirerek akıp gidiveriyor... Üstelik nice değerleri çöp kıvamına getirdiğimizi bile anlayamadan...
Neden mi?
Malumunuz ben bir aktivistim.
Bir liberal, bir radikal, bir de marjinalim üstelik.
Kimilerine göre manyak, kimine göre ahlaksız, kimine göre ise itici. Bazısına göre saçmalayan, bazısına göre çok bilmiş, bazısına göre ise işe yaramaz bir yalaka...
Hatta bazen rol yapan, bazen de tribüne oyanayan bir şaklaban...
Varsın desinler.
Varsın özelimi günah sayıp emeğimi küçümseyenleri benimsesinler. Oysa, İnci surlarda can verirken kimse yoktu yanımızda. Kimse yoktu, evden kaçan genç çocuğu ailesine geri teslim ederken ben o gün istasyonda. Kimseyi ilgilendirmesin kime ne kadar koştuğum. Bilmesinler ormanlarda canlıları beslemeye çoştuğum...
Kime ne verilen burslardan, kurtarılan canlardan ya da sahip çıkılası yaşamlara el uzatmamdan...
Birkaç montajlı ve yanlı magazin programı, belki de birkaç geçmişi malum, ama geleceği ketum orta malı referans olsun bazılarına. Kırsın kalemleri mahkemeler kin kusarak.
Nasılsa ar namus kalmazmış damarda.
Eğer sağduyu yoksa vicdanlarda...
O yüzden özür dilerim kendimden,
Devamında:
Seray'dan, Buse'den
ve Belgin’den...
Devletten, Askerden, Polisten, Örgütten,
Adaletten...
Yanlarında Nihat Erim, Deniz Gezmiş,
Affet beni Nazım Hikmet, Uğur Mumcu,
Bağışlayın lütfen Sn. Fetullah, hatta Sn. Ayetullah...
Görmezden geliverin yanlışımı lütfen
Sn. Erdoğan, Sn. Arınç ve Sn. Üzmez.
Bilirkişisiniz bilirsiniz bir tek Allah cc düşmez.
Belki unutursunuz Sn. Papaz, Sn. İmam ve Sn. Haham...
Sizler kocaman bir toplumsunuz, ben de tek başıma birey.
Beni belki zor anlarlar.
Cahilim pilavım yok ki adı olsun kuskus,
Mezem: Ömer Hayyam, Aşık Veysel, Köroğlu ya da Yunus...
Belki de hor görmek sağlar konsensus.
Ama en çok özür dilerim yine de kendimden.
Ancak, düşmeyecek fitilim de, ateşim de mücadele etmek için ve her kıvılcımla zincir bozacak daha bir kez ta derinden elimden...
Kovsanız da, sövseniz de hatta dövseniz de dövmesiniz kalbimde. Elimde meşale yine de yürüyeceğim tüm sınıf olabilmiş bireyler ve canlılar için en önde...
17 Ocak 2012 Salı
GÖLGELERİN BÖLGESİNDE
Can çekiştirenlere
Sileceklerin sağanak yağmuru engellemekte zorlandığı, ön camın
arkasında uzayıp giden bir garip yoldaydım…
Zar zor algılanan yol çizgileri, ufuk çizgisine doğru her ne
kadar kısalsa da, bana doğru bir o kadar hızla uzuyordu… Aracın
radyosundaki cızırtılar kulağımda ve alacakaranlığın gözlerimi
kamaştıran griliğine, mavilik kahpelik yaparak eşlik ediyordu…
Arka koltuktaki yayıntının edepsizliği de sebepsiz değil.
Konserve hatta poşetlenmiş mamalar, eski battaniyeler, tıbbi
malzemelerle dolu bir karmaşa… Öngörümün önünde, henüz hayali tam
oluşmamış ve de toplumun dışladığı insanların; sokaklarda hayat
ve ekmek arayan travesti ve transseksüellerin yaptırdığı Ankara
Gölbaşı Hayvan barınağı…
Ha ha ha...
Evet işte size eşit yaşam hakları…
Sadece gölgeler değil ki uzayıp giden. Kısalan ve kaybolan
hayatlarda göz önünde… Ha sokak kadınları ve adamları, ha sokak
hayvanları. Ne fark ederdi ki, bu ülkede… Nasılsa artık sosyete
pazarının yerini alamazdı can pazarı, bariz neticede…
Sırasıyla Düzce, Kaynaşlı ve gişeler...
Otomatik ödeme için gişeye yanaşıyorum. Kıyı kenarda kuyruk
sallayan birkaç köpek dikkatimi çekiyor. Hemen ardında ise,
görevlilerin artıklarının duvar dibindeki dağınık pisliği. Belli
ki oradan da beslenir düşmüş hayvanların künyesizliği…
Sonra hayatımda yer almış ve sonra kaybolmuş eski dostlarımın
koro halinde sesleri geliyor kulağıma. Bubi, Zoro, Tane, Fıstık,
Bambam, Yogi, Bobo…
Ve İstiklal’deki her gösteriye eşlik eden aktivist EYLEM,
Ve Ömer Avni parkındaki nüfusa liderlik eden koca kafalı kara
burun kırması OSMAN…
Ad verdim hepsine, Üçbacaklı Bonny’e bile…
Bitişikte; dörtçeker, 06 plakalı, lüks ve siyah camlı araçta
şanslı bir aşifte dikkatimi çekiyor. İffetsizliği plakasındaki
harfler ile zaten arzıendam ediyor ve arka camında sahte mutlu
bakışlarla marka bir kopek daha... Göz göze geliyoruz yan yana
yol alırken. Belki parfüm kokuyor ama gözü hâlâ otoyol kenarında
ardında kalmış arkadaşlarında ne yazık, üstelik hüzünlü ve
çapaklı gözleriyle bakarken…
Can almasak da can versek, canımızdan değil de cananımızdan mı
vazgeçsek ?
Sorular kafamı kurcalarken kararmış gecede barınağa varıyorum.
Evde kalmış, mutsuz, geçimsiz, aksi, dul ve yaşlı kadın misali
barınak görevlisinin vurdumduymaz tutumuna sert bir şekilde
karşılık veriyorum. Sabahtan önce ziyaretin ve yardım kabulünün
mümkün olmadığını söylüyor. İnadım inat kontağı kapatıp, arka
koltuktan bir battaniye çekip yeni günün doğmasını beklemek üzere
uykuya dalıyorum...
Gecenin karanlığını canhıraş çığlıklar ile yırtan sesler bir
müddet sonra ahenkli bir oratoryoya dönüşüyor...
Soğuk ve diğer hisler de yavaş yavaş kayboluyor.
Sonsuz bir karanlıkta ve sessizlikteyim…
Gölgelerin bölgesinde can çekişmekteydim…
Ağlayarak uyanmak istiyorum sabahına.
Gözlerim yoktu ki artık arabada ölü bulunmuştım nasılsa!!!
Unutmayın yakında 14 Şubat Sevgililer Günü var.
Ama dünyamızda en çok kürk o gün satılır ve doğa olur tüm
canlılara dar...
Sileceklerin sağanak yağmuru engellemekte zorlandığı, ön camın
arkasında uzayıp giden bir garip yoldaydım…
Zar zor algılanan yol çizgileri, ufuk çizgisine doğru her ne
kadar kısalsa da, bana doğru bir o kadar hızla uzuyordu… Aracın
radyosundaki cızırtılar kulağımda ve alacakaranlığın gözlerimi
kamaştıran griliğine, mavilik kahpelik yaparak eşlik ediyordu…
Arka koltuktaki yayıntının edepsizliği de sebepsiz değil.
Konserve hatta poşetlenmiş mamalar, eski battaniyeler, tıbbi
malzemelerle dolu bir karmaşa… Öngörümün önünde, henüz hayali tam
oluşmamış ve de toplumun dışladığı insanların; sokaklarda hayat
ve ekmek arayan travesti ve transseksüellerin yaptırdığı Ankara
Gölbaşı Hayvan barınağı…
Ha ha ha...
Evet işte size eşit yaşam hakları…
Sadece gölgeler değil ki uzayıp giden. Kısalan ve kaybolan
hayatlarda göz önünde… Ha sokak kadınları ve adamları, ha sokak
hayvanları. Ne fark ederdi ki, bu ülkede… Nasılsa artık sosyete
pazarının yerini alamazdı can pazarı, bariz neticede…
Sırasıyla Düzce, Kaynaşlı ve gişeler...
Otomatik ödeme için gişeye yanaşıyorum. Kıyı kenarda kuyruk
sallayan birkaç köpek dikkatimi çekiyor. Hemen ardında ise,
görevlilerin artıklarının duvar dibindeki dağınık pisliği. Belli
ki oradan da beslenir düşmüş hayvanların künyesizliği…
Sonra hayatımda yer almış ve sonra kaybolmuş eski dostlarımın
koro halinde sesleri geliyor kulağıma. Bubi, Zoro, Tane, Fıstık,
Bambam, Yogi, Bobo…
Ve İstiklal’deki her gösteriye eşlik eden aktivist EYLEM,
Ve Ömer Avni parkındaki nüfusa liderlik eden koca kafalı kara
burun kırması OSMAN…
Ad verdim hepsine, Üçbacaklı Bonny’e bile…
Bitişikte; dörtçeker, 06 plakalı, lüks ve siyah camlı araçta
şanslı bir aşifte dikkatimi çekiyor. İffetsizliği plakasındaki
harfler ile zaten arzıendam ediyor ve arka camında sahte mutlu
bakışlarla marka bir kopek daha... Göz göze geliyoruz yan yana
yol alırken. Belki parfüm kokuyor ama gözü hâlâ otoyol kenarında
ardında kalmış arkadaşlarında ne yazık, üstelik hüzünlü ve
çapaklı gözleriyle bakarken…
Can almasak da can versek, canımızdan değil de cananımızdan mı
vazgeçsek ?
Sorular kafamı kurcalarken kararmış gecede barınağa varıyorum.
Evde kalmış, mutsuz, geçimsiz, aksi, dul ve yaşlı kadın misali
barınak görevlisinin vurdumduymaz tutumuna sert bir şekilde
karşılık veriyorum. Sabahtan önce ziyaretin ve yardım kabulünün
mümkün olmadığını söylüyor. İnadım inat kontağı kapatıp, arka
koltuktan bir battaniye çekip yeni günün doğmasını beklemek üzere
uykuya dalıyorum...
Gecenin karanlığını canhıraş çığlıklar ile yırtan sesler bir
müddet sonra ahenkli bir oratoryoya dönüşüyor...
Soğuk ve diğer hisler de yavaş yavaş kayboluyor.
Sonsuz bir karanlıkta ve sessizlikteyim…
Gölgelerin bölgesinde can çekişmekteydim…
Ağlayarak uyanmak istiyorum sabahına.
Gözlerim yoktu ki artık arabada ölü bulunmuştım nasılsa!!!
Unutmayın yakında 14 Şubat Sevgililer Günü var.
Ama dünyamızda en çok kürk o gün satılır ve doğa olur tüm
canlılara dar...
ÇOCUK OKUTANLAR OKUSUN
Sistemin zavallısı olmasın
Hatırlıyorum da, henüz 7 yaşından gün alamadığım için ilkokula yazılamamış ve 6 ay kadar ninemin yanında yamaklık yapmak zorunda kalmıştım.
Zamanı gelince Yeşilköy Halil Vedat Fıratlı pansiyonlu ilkokulunu imtihan ile kazanıp girdiğimde zaten 3 yıllık özel eğitim sınıfına alınmıştım...
Üstelik o yıllarda cumartesi günleri de öğlene kadar okul vardı...
Siyahın dışında mavi önlük giyilen ender okullardandı.
Derken birdenbire nasıl olduysa oldu zorunlu eğitim 5 yıla zorunlu bulundu.
En önemlisi ise eğitimin parasız oluşuydu.
Ecevit döneminde tek tük olan özel üniversiteler ise zaten kapatılıyordu.
1971 yılıydı...
Ailem, oradan oraya kolejlere girebilmem için beni sınav sınav koşturuyordu.
İngiliz, Alman, Fransız okullarının yanı sıra Galatasaray, İstanbul Erkek gibi yabancı dilde eğtim veren paralı okullar varlıklı aileler arasında oldukça revaç buluyordu...
Zaten yabancı okullar, bağlı oldukların kültürün ya da ülkelerin eğitim sitemini kullanıyordu. Alman Lisesinde Herr Anstock asıl müdür, Adnan Bey de ikinci müdür olarak görev yapıyordu. Kısa bir süre sonra bu sisteme devletimiz müdahale etti, müdür mertebeleri değiştirildi. İlk iş saç ve sakal kesildi ve kıyafet zorunlu yapılıp Alman öğrenciye bile üniforma giydirildi.
Hazırlık sınıfı ile 4 yıl olan ortaokulun ardından 4 yıl da lise kısmı okunarak 8 yılda mezun olunuyordu. Ancak hem Türk hem de Alman milli eğitim sistemleri aynı anda zorunlu olarak okunduğu için 8 yılda aynı anda iki lise birden bitiyordu.
Alman müdür saça sakala kıyafete karışmaz işin aslına asla yafta vurmazdı. Türk müdür ise her ota maydanoz olur ancak öğrenci onu pek kale almazdı...
Zorunlu nedenler ile ayrılıp eğitimimi çeşitli kurumlarda devam ettirmek zorunda kaldığımda sistemi o küçücük yaşımda çok daha iyi kavramaya başlamıştım.
Türkeş, Demirel, Erbakanlar iktidar değiştirdikçe her yıl değişen ders kitaplarının satış kuyruklarında az mı sabahlamıştım?
Ortaokul bitirme imtihanımı Vefa Lisesinde başarmış ama bakalorya denen lise bitirme olgunluk imtihanı çoktan kaldırıldığından o zaman bu duyguyu yaşamamıştım...
Fenerbahçe Lisesinin Edebiyat bölümünü 2 yılda bitirmek üzere iken yeni yeni dershaneler ve özel eğitim veren devlet liseleri açılmaya başlamıştı. Üniversite imtihanı ise lise mezunlarının ancak yarısını kapasite ve yetenek olarak okullara alırdı. Ancak sosyal ve siyasal bir gençlik 6. Filo için yeni şahlanmıştı...
1980 geldi...
Bir anda her şey yeniden değiştirildi.
İmam Hatipler patır patır yeşerdi.
Kolejler, anaokulları tüm kentlerde boy verdi.
1990 geldi...
Vakıf Üniversiteleri ve dershaneler sokak arası ya da kent dışına adım başı yerleşti. Özel taşıma servisleri park yerlerini işgal etti... ve öğrenci artık en keriz müşteri haline gelmişti...
2000 geldi...
Zorunlu eğitim 11 yıla yükseldi.
Üniversitelere milyonlar yerleştirildi ve bacasız bir müteahhit sermayesi artık kredilere peşkeşti.
Ulusal eğitim kampanyaları da aniden sona erdrildi.
Nedeni ne olursa olsun ilişiği kesilen 600 bin kişi okullara yeniden kaydedildi. Sınıfta kalma ve okuldan uzaklaştırılma sessizce kaldırılıvermişti. Lakin 3-5 yıl öncesinin Mlli Eğitim Bakanlığı'nın temizlik malzemesi ihalesine göz atarsak müstahdemi olmayan okula neler alındığı sessizce es geçilmişti...
Ama bu süreçte zat-ı muhteremlerin değerli çocukları nasılsa en büyük dünya üniversitelerinde en kıyak burslar buluverdi.
2010 geldi
"Parasız eğitim" diyen 500 öğrenci hapiste, gösteri yaparken coplanarak bebeğini kaybeden gebe öğrenci ise hastanedeydi...
Şanslı azınlık ise baba parası ile lüks araçla Cumhurbaşkanlığına giderek komediyi trajediye çevirmekteydi.
Hardal gazı, biber gazı işportada değil sokaklarda spreylendi, okulların güvenliği ise özel güvenlik kurumlarına el altından servis edilmişti. Bahçe duvarı bile olmayan kampüslerde çakma Selçuklu mimarisi dev kapılar, trilyonlar çarçur edilerek yükseltilmekteydi...
Aynı anda Meslek Yüksek Okulu rezilliği de ortalığa serildi ve de Bologna yasaları savsatası ile katsayı adına eğitimin içi iyice boşaltılıp ne idüğü belirsiz bir hale getirildi.
Şimdi de 4x3 saçmalığı ile 12 yıla çıkarılması planlanırken 0-6 yaş grubuna da utanmadan el uzatılmak isteniyor.
Aile terbiyesi alamayacağından sistem onu doğar doğmaz köle yapmayı yeğliyor.
Gelin biz de hesap tutalım ki sonra hesap soralım...
0-6 yaş eder 6 yıl.
Koy üstüne 12 yıl, bir de üniversite ekle 4 yıl; bunun yükseği, master'ı, doktorası, 2 yıl etti mi size 24 yıl? Çarp şimdi dayatılan 3 çocukla. Etti mi toplam 72 yıl...
Bir de çarp taksitiyle, servisiyle, yurduyla, kimlik belgesiyle, kitabıyla, defteriyle ve ulaşımıyla, beslenmesiyle: Ay hesabı işte... Şimdi tüm bunları karşılamak için mesleğini. Tek çaren var, o da bul karayı al parayı ey ahmak kul...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Kıssadan hisse; nice kimya profesörü gördüm alaturka helada alafranga ayak izi bırakıyor. Sanırım bu sistem size o yavaş yavaş kenefin şeklini veriyor...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Hatırlıyorum da, henüz 7 yaşından gün alamadığım için ilkokula yazılamamış ve 6 ay kadar ninemin yanında yamaklık yapmak zorunda kalmıştım.
Zamanı gelince Yeşilköy Halil Vedat Fıratlı pansiyonlu ilkokulunu imtihan ile kazanıp girdiğimde zaten 3 yıllık özel eğitim sınıfına alınmıştım...
Üstelik o yıllarda cumartesi günleri de öğlene kadar okul vardı...
Siyahın dışında mavi önlük giyilen ender okullardandı.
Derken birdenbire nasıl olduysa oldu zorunlu eğitim 5 yıla zorunlu bulundu.
En önemlisi ise eğitimin parasız oluşuydu.
Ecevit döneminde tek tük olan özel üniversiteler ise zaten kapatılıyordu.
1971 yılıydı...
Ailem, oradan oraya kolejlere girebilmem için beni sınav sınav koşturuyordu.
İngiliz, Alman, Fransız okullarının yanı sıra Galatasaray, İstanbul Erkek gibi yabancı dilde eğtim veren paralı okullar varlıklı aileler arasında oldukça revaç buluyordu...
Zaten yabancı okullar, bağlı oldukların kültürün ya da ülkelerin eğitim sitemini kullanıyordu. Alman Lisesinde Herr Anstock asıl müdür, Adnan Bey de ikinci müdür olarak görev yapıyordu. Kısa bir süre sonra bu sisteme devletimiz müdahale etti, müdür mertebeleri değiştirildi. İlk iş saç ve sakal kesildi ve kıyafet zorunlu yapılıp Alman öğrenciye bile üniforma giydirildi.
Hazırlık sınıfı ile 4 yıl olan ortaokulun ardından 4 yıl da lise kısmı okunarak 8 yılda mezun olunuyordu. Ancak hem Türk hem de Alman milli eğitim sistemleri aynı anda zorunlu olarak okunduğu için 8 yılda aynı anda iki lise birden bitiyordu.
Alman müdür saça sakala kıyafete karışmaz işin aslına asla yafta vurmazdı. Türk müdür ise her ota maydanoz olur ancak öğrenci onu pek kale almazdı...
Zorunlu nedenler ile ayrılıp eğitimimi çeşitli kurumlarda devam ettirmek zorunda kaldığımda sistemi o küçücük yaşımda çok daha iyi kavramaya başlamıştım.
Türkeş, Demirel, Erbakanlar iktidar değiştirdikçe her yıl değişen ders kitaplarının satış kuyruklarında az mı sabahlamıştım?
Ortaokul bitirme imtihanımı Vefa Lisesinde başarmış ama bakalorya denen lise bitirme olgunluk imtihanı çoktan kaldırıldığından o zaman bu duyguyu yaşamamıştım...
Fenerbahçe Lisesinin Edebiyat bölümünü 2 yılda bitirmek üzere iken yeni yeni dershaneler ve özel eğitim veren devlet liseleri açılmaya başlamıştı. Üniversite imtihanı ise lise mezunlarının ancak yarısını kapasite ve yetenek olarak okullara alırdı. Ancak sosyal ve siyasal bir gençlik 6. Filo için yeni şahlanmıştı...
1980 geldi...
Bir anda her şey yeniden değiştirildi.
İmam Hatipler patır patır yeşerdi.
Kolejler, anaokulları tüm kentlerde boy verdi.
1990 geldi...
Vakıf Üniversiteleri ve dershaneler sokak arası ya da kent dışına adım başı yerleşti. Özel taşıma servisleri park yerlerini işgal etti... ve öğrenci artık en keriz müşteri haline gelmişti...
2000 geldi...
Zorunlu eğitim 11 yıla yükseldi.
Üniversitelere milyonlar yerleştirildi ve bacasız bir müteahhit sermayesi artık kredilere peşkeşti.
Ulusal eğitim kampanyaları da aniden sona erdrildi.
Nedeni ne olursa olsun ilişiği kesilen 600 bin kişi okullara yeniden kaydedildi. Sınıfta kalma ve okuldan uzaklaştırılma sessizce kaldırılıvermişti. Lakin 3-5 yıl öncesinin Mlli Eğitim Bakanlığı'nın temizlik malzemesi ihalesine göz atarsak müstahdemi olmayan okula neler alındığı sessizce es geçilmişti...
Ama bu süreçte zat-ı muhteremlerin değerli çocukları nasılsa en büyük dünya üniversitelerinde en kıyak burslar buluverdi.
2010 geldi
"Parasız eğitim" diyen 500 öğrenci hapiste, gösteri yaparken coplanarak bebeğini kaybeden gebe öğrenci ise hastanedeydi...
Şanslı azınlık ise baba parası ile lüks araçla Cumhurbaşkanlığına giderek komediyi trajediye çevirmekteydi.
Hardal gazı, biber gazı işportada değil sokaklarda spreylendi, okulların güvenliği ise özel güvenlik kurumlarına el altından servis edilmişti. Bahçe duvarı bile olmayan kampüslerde çakma Selçuklu mimarisi dev kapılar, trilyonlar çarçur edilerek yükseltilmekteydi...
Aynı anda Meslek Yüksek Okulu rezilliği de ortalığa serildi ve de Bologna yasaları savsatası ile katsayı adına eğitimin içi iyice boşaltılıp ne idüğü belirsiz bir hale getirildi.
Şimdi de 4x3 saçmalığı ile 12 yıla çıkarılması planlanırken 0-6 yaş grubuna da utanmadan el uzatılmak isteniyor.
Aile terbiyesi alamayacağından sistem onu doğar doğmaz köle yapmayı yeğliyor.
Gelin biz de hesap tutalım ki sonra hesap soralım...
0-6 yaş eder 6 yıl.
Koy üstüne 12 yıl, bir de üniversite ekle 4 yıl; bunun yükseği, master'ı, doktorası, 2 yıl etti mi size 24 yıl? Çarp şimdi dayatılan 3 çocukla. Etti mi toplam 72 yıl...
Bir de çarp taksitiyle, servisiyle, yurduyla, kimlik belgesiyle, kitabıyla, defteriyle ve ulaşımıyla, beslenmesiyle: Ay hesabı işte... Şimdi tüm bunları karşılamak için mesleğini. Tek çaren var, o da bul karayı al parayı ey ahmak kul...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Kıssadan hisse; nice kimya profesörü gördüm alaturka helada alafranga ayak izi bırakıyor. Sanırım bu sistem size o yavaş yavaş kenefin şeklini veriyor...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
12 Ocak 2012 Perşembe
ÇOCUK OKUTANLAR OKUSUN
Sistemin zavallısı olmasın
Hatırlıyorum da, henüz 7 yaşından gün alamadığım için ilkokula yazılamamış ve 6 ay kadar ninemin yanında yamaklık yapmak zorunda kalmıştım.
Zamanı gelince Yeşilköy Halil Vedat Fıratlı pansiyonlu ilkokulunu imtihan ile kazanıp girdiğimde zaten 3 yıllık özel eğitim sınıfına alınmıştım...
Üstelik o yıllarda cumartesi günleri de öğlene kadar okul vardı...
Siyahın dışında mavi önlük giyilen ender okullardandı.
Derken birdenbire nasıl olduysa oldu zorunlu eğitim 5 yıla zorunlu bulundu.
En önemlisi ise eğitimin parasız oluşuydu.
Ecevit döneminde tek tük olan özel üniversiteler ise zaten kapatılıyordu.
1971 yılıydı...
Ailem, oradan oraya kolejlere girebilmem için beni sınav sınav koşturuyordu.
İngiliz, Alman, Fransız okullarının yanı sıra Galatasaray, İstanbul Erkek gibi yabancı dilde eğtim veren paralı okullar varlıklı aileler arasında oldukça revaç buluyordu...
Zaten yabancı okullar, bağlı oldukların kültürün ya da ülkelerin eğitim sitemini kullanıyordu. Alman Lisesinde Herr Anstock asıl müdür, Adnan Bey de ikinci müdür olarak görev yapıyordu. Kısa bir süre sonra bu sisteme devletimiz müdahale etti, müdür mertebeleri değiştirildi. İlk iş saç ve sakal kesildi ve kıyafet zorunlu yapılıp Alman öğrenciye bile üniforma giydirildi.
Hazırlık sınıfı ile 4 yıl olan ortaokulun ardından 4 yıl da lise kısmı okunarak 8 yılda mezun olunuyordu. Ancak hem Türk hem de Alman milli eğitim sistemleri aynı anda zorunlu olarak okunduğu için 8 yılda aynı anda iki lise birden bitiyordu.
Alman müdür saça sakala kıyafete karışmaz işin aslına asla yafta vurmazdı. Türk müdür ise her ota maydanoz olur ancak öğrenci onu pek kale almazdı...
Zorunlu nedenler ile ayrılıp eğitimimi çeşitli kurumlarda devam ettirmek zorunda kaldığımda sistemi o küçücük yaşımda çok daha iyi kavramaya başlamıştım.
Türkeş, Demirel, Erbakanlar iktidar değiştirdikçe her yıl değişen ders kitaplarının satış kuyruklarında az mı sabahlamıştım?
Ortaokul bitirme imtihanımı Vefa Lisesinde başarmış ama bakalorya denen lise bitirme olgunluk imtihanı çoktan kaldırıldığından o zaman bu duyguyu yaşamamıştım...
Fenerbahçe Lisesinin Edebiyat bölümünü 2 yılda bitirmek üzere iken yeni yeni dershaneler ve özel eğitim veren devlet liseleri açılmaya başlamıştı. Üniversite imtihanı ise lise mezunlarının ancak yarısını kapasite ve yetenek olarak okullara alırdı. Ancak sosyal ve siyasal bir gençlik 6. Filo için yeni şahlanmıştı...
1980 geldi...
Bir anda her şey yeniden değiştirildi.
İmam Hatipler patır patır yeşerdi.
Kolejler, anaokulları tüm kentlerde boy verdi.
1990 geldi...
Vakıf Üniversiteleri ve dershaneler sokak arası ya da kent dışına adım başı yerleşti. Özel taşıma servisleri park yerlerini işgal etti... ve öğrenci artık en keriz müşteri haline gelmişti...
2000 geldi...
Zorunlu eğitim 11 yıla yükseldi.
Üniversitelere milyonlar yerleştirildi ve bacasız bir müteahhit sermayesi artık kredilere peşkeşti.
Ulusal eğitim kampanyaları da aniden sona erdrildi.
Nedeni ne olursa olsun ilişiği kesilen 600 bin kişi okullara yeniden kaydedildi. Sınıfta kalma ve okuldan uzaklaştırılma sessizce kaldırılıvermişti. Lakin 3-5 yıl öncesinin Mlli Eğitim Bakanlığı'nın temizlik malzemesi ihalesine göz atarsak müstahdemi olmayan okula neler alındığı sessizce es geçilmişti...
Ama bu süreçte zat-ı muhteremlerin değerli çocukları nasılsa en büyük dünya üniversitelerinde en kıyak burslar buluverdi.
2010 geldi
"Parasız eğitim" diyen 500 öğrenci hapiste, gösteri yaparken coplanarak bebeğini kaybeden gebe öğrenci ise hastanedeydi...
Şanslı azınlık ise baba parası ile lüks araçla Cumhurbaşkanlığına giderek komediyi trajediye çevirmekteydi.
Hardal gazı, biber gazı işportada değil sokaklarda spreylendi, okulların güvenliği ise özel güvenlik kurumlarına el altından servis edilmişti. Bahçe duvarı bile olmayan kampüslerde çakma Selçuklu mimarisi dev kapılar, trilyonlar çarçur edilerek yükseltilmekteydi...
Aynı anda Meslek Yüksek Okulu rezilliği de ortalığa serildi ve de Bologna yasaları savsatası ile katsayı adına eğitimin içi iyice boşaltılıp ne idüğü belirsiz bir hale getirildi.
Şimdi de 4x3 saçmalığı ile 12 yıla çıkarılması planlanırken 0-6 yaş grubuna da utanmadan el uzatılmak isteniyor.
Aile terbiyesi alamayacağından sistem onu doğar doğmaz köle yapmayı yeğliyor.
Gelin biz de hesap tutalım ki sonra hesap soralım...
0-6 yaş eder 6 yıl.
Koy üstüne 12 yıl, bir de üniversite ekle 4 yıl; bunun yükseği, master'ı, doktorası, 2 yıl etti mi size 24 yıl? Çarp şimdi dayatılan 3 çocukla. Etti mi toplam 72 yıl...
Bir de çarp taksitiyle, servisiyle, yurduyla, kimlik belgesiyle, kitabıyla, defteriyle ve ulaşımıyla, beslenmesiyle: Ay hesabı işte... Şimdi tüm bunları karşılamak için mesleğini. Tek çaren var, o da bul karayı al parayı ey ahmak kul...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Kıssadan hisse; nice kimya profesörü gördüm alaturka helada alafranga ayak izi bırakıyor. Sanırım bu sistem size o yavaş yavaş kenefin şeklini veriyor...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Hatırlıyorum da, henüz 7 yaşından gün alamadığım için ilkokula yazılamamış ve 6 ay kadar ninemin yanında yamaklık yapmak zorunda kalmıştım.
Zamanı gelince Yeşilköy Halil Vedat Fıratlı pansiyonlu ilkokulunu imtihan ile kazanıp girdiğimde zaten 3 yıllık özel eğitim sınıfına alınmıştım...
Üstelik o yıllarda cumartesi günleri de öğlene kadar okul vardı...
Siyahın dışında mavi önlük giyilen ender okullardandı.
Derken birdenbire nasıl olduysa oldu zorunlu eğitim 5 yıla zorunlu bulundu.
En önemlisi ise eğitimin parasız oluşuydu.
Ecevit döneminde tek tük olan özel üniversiteler ise zaten kapatılıyordu.
1971 yılıydı...
Ailem, oradan oraya kolejlere girebilmem için beni sınav sınav koşturuyordu.
İngiliz, Alman, Fransız okullarının yanı sıra Galatasaray, İstanbul Erkek gibi yabancı dilde eğtim veren paralı okullar varlıklı aileler arasında oldukça revaç buluyordu...
Zaten yabancı okullar, bağlı oldukların kültürün ya da ülkelerin eğitim sitemini kullanıyordu. Alman Lisesinde Herr Anstock asıl müdür, Adnan Bey de ikinci müdür olarak görev yapıyordu. Kısa bir süre sonra bu sisteme devletimiz müdahale etti, müdür mertebeleri değiştirildi. İlk iş saç ve sakal kesildi ve kıyafet zorunlu yapılıp Alman öğrenciye bile üniforma giydirildi.
Hazırlık sınıfı ile 4 yıl olan ortaokulun ardından 4 yıl da lise kısmı okunarak 8 yılda mezun olunuyordu. Ancak hem Türk hem de Alman milli eğitim sistemleri aynı anda zorunlu olarak okunduğu için 8 yılda aynı anda iki lise birden bitiyordu.
Alman müdür saça sakala kıyafete karışmaz işin aslına asla yafta vurmazdı. Türk müdür ise her ota maydanoz olur ancak öğrenci onu pek kale almazdı...
Zorunlu nedenler ile ayrılıp eğitimimi çeşitli kurumlarda devam ettirmek zorunda kaldığımda sistemi o küçücük yaşımda çok daha iyi kavramaya başlamıştım.
Türkeş, Demirel, Erbakanlar iktidar değiştirdikçe her yıl değişen ders kitaplarının satış kuyruklarında az mı sabahlamıştım?
Ortaokul bitirme imtihanımı Vefa Lisesinde başarmış ama bakalorya denen lise bitirme olgunluk imtihanı çoktan kaldırıldığından o zaman bu duyguyu yaşamamıştım...
Fenerbahçe Lisesinin Edebiyat bölümünü 2 yılda bitirmek üzere iken yeni yeni dershaneler ve özel eğitim veren devlet liseleri açılmaya başlamıştı. Üniversite imtihanı ise lise mezunlarının ancak yarısını kapasite ve yetenek olarak okullara alırdı. Ancak sosyal ve siyasal bir gençlik 6. Filo için yeni şahlanmıştı...
1980 geldi...
Bir anda her şey yeniden değiştirildi.
İmam Hatipler patır patır yeşerdi.
Kolejler, anaokulları tüm kentlerde boy verdi.
1990 geldi...
Vakıf Üniversiteleri ve dershaneler sokak arası ya da kent dışına adım başı yerleşti. Özel taşıma servisleri park yerlerini işgal etti... ve öğrenci artık en keriz müşteri haline gelmişti...
2000 geldi...
Zorunlu eğitim 11 yıla yükseldi.
Üniversitelere milyonlar yerleştirildi ve bacasız bir müteahhit sermayesi artık kredilere peşkeşti.
Ulusal eğitim kampanyaları da aniden sona erdrildi.
Nedeni ne olursa olsun ilişiği kesilen 600 bin kişi okullara yeniden kaydedildi. Sınıfta kalma ve okuldan uzaklaştırılma sessizce kaldırılıvermişti. Lakin 3-5 yıl öncesinin Mlli Eğitim Bakanlığı'nın temizlik malzemesi ihalesine göz atarsak müstahdemi olmayan okula neler alındığı sessizce es geçilmişti...
Ama bu süreçte zat-ı muhteremlerin değerli çocukları nasılsa en büyük dünya üniversitelerinde en kıyak burslar buluverdi.
2010 geldi
"Parasız eğitim" diyen 500 öğrenci hapiste, gösteri yaparken coplanarak bebeğini kaybeden gebe öğrenci ise hastanedeydi...
Şanslı azınlık ise baba parası ile lüks araçla Cumhurbaşkanlığına giderek komediyi trajediye çevirmekteydi.
Hardal gazı, biber gazı işportada değil sokaklarda spreylendi, okulların güvenliği ise özel güvenlik kurumlarına el altından servis edilmişti. Bahçe duvarı bile olmayan kampüslerde çakma Selçuklu mimarisi dev kapılar, trilyonlar çarçur edilerek yükseltilmekteydi...
Aynı anda Meslek Yüksek Okulu rezilliği de ortalığa serildi ve de Bologna yasaları savsatası ile katsayı adına eğitimin içi iyice boşaltılıp ne idüğü belirsiz bir hale getirildi.
Şimdi de 4x3 saçmalığı ile 12 yıla çıkarılması planlanırken 0-6 yaş grubuna da utanmadan el uzatılmak isteniyor.
Aile terbiyesi alamayacağından sistem onu doğar doğmaz köle yapmayı yeğliyor.
Gelin biz de hesap tutalım ki sonra hesap soralım...
0-6 yaş eder 6 yıl.
Koy üstüne 12 yıl, bir de üniversite ekle 4 yıl; bunun yükseği, master'ı, doktorası, 2 yıl etti mi size 24 yıl? Çarp şimdi dayatılan 3 çocukla. Etti mi toplam 72 yıl...
Bir de çarp taksitiyle, servisiyle, yurduyla, kimlik belgesiyle, kitabıyla, defteriyle ve ulaşımıyla, beslenmesiyle: Ay hesabı işte... Şimdi tüm bunları karşılamak için mesleğini. Tek çaren var, o da bul karayı al parayı ey ahmak kul...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
Kıssadan hisse; nice kimya profesörü gördüm alaturka helada alafranga ayak izi bırakıyor. Sanırım bu sistem size o yavaş yavaş kenefin şeklini veriyor...
Tahta kafalı olmak için akıllı tahtaya ihtiyaç duyulmaz...
KATİBİN SETRESİ Mİ?
Yazıcının şerbetlisi mi?
Yine bir Marmara Denizi sabahı ve yine bir başka umuda yolculuktayız… Atı alan Üsküdar'ı geçmiş, biz hâlâ katibim şarkısındayız...
Henüz aydınlanan bir başka günün daha ışıklarında yavruağzı şafak, denizin üzerinde sessizce maviye dönüşüyor. Yolcu, üst salonda yavaş yavaş yerini almakta. Ben ise, çoktan koltuğuma oturmuş klavyemde yeni ufuklara şuursuzca göz atmaktayım. Bu kez Uludağ Üniversitesi'ndeki büyük etkinliğim için Bursa yollarındayım…
Komşu koltukların sahte suretli suratsız gazeteleri elimde olmadan dikkatimi çekiyor. Paydaşı, yoldaşı, yandaşı nasılsa vatandaşın yüzlerini mastürbatif ön ve arka kapakları ile el ele verip örtmüş, pis pis suratıma sırıtıyor. 500 dolarlık eski fahişe mankenin yeni yıl hayali televizyon programı yapmak olmuş, bilmemne müftüsü Noel babaya savaş açmış, zamazingo meclise dalmış gibisinden bir ton aspragas...
Dikkatimi toplamaya çalışırken diğer yanda adı değişmiş ama içi aynılaşmış TV kanalı en garip otosansür yayınına devam ediyor. Çünkü onlar, o marka araba satmadıklarından diğer marka için başörtülü sürücü imajı bozuyormuş palavrası ile kendine yine rant arıyor. Dokunsalı olmayan bir kez daha sorunsal yaratmaya dur demiyor. Ergenekon destanı ekranlarda ama Oğuz destanı es geçiliyor. "Burası acaba benim ülkem mi?" demekten kendimi alamıyorum. Çünkü burası adeta 3. Selim’in oğlunun sünnet düğününün filmi gibi. Hani şu 2010 Avrupa kültür başkenti için 12 milyon dolar ödenekle çekilen ve kimsenin farkına bile varmadığı çakma "kahpe bizans" misali...
Kent arkamızda uzaklaşırken tarihî yarımadayı leşe çeviren prefabrike kılıklı 3 gökdelenden gözlerimi kaçırmaya çalışırken Kadıköy yakasındaki ender yeşil alanlardan biri olan kamu malı meteoroloji arsasına peşkeş çekilmiş 4 gökdelenin iğrenç silüeti midemi bulandırıyor. Sanırım bana yine garip bir şeyler oluyor...
Düşünüyorum... Neden?
Yoksa boşa mı medet umulur duble yolu medeniyet, anıt mezar binayı ise ebediyet sanan cinayetten...
Oysa daha dün bir başka bakan daha, domuz eti yiyen...
Etnik kökeni farklı olan, eşcinsel ve de terörist diye tanımlayarak her tür vatandaşı yine hedef gösteriyor. Bir başkası zaten köhne beyninde başka kavramları hastalık olarak tanımlamaktan da utanmıyor. Sanırım öküzün trene baktığı gibi bakıp bakıp bakakalıyoruz.
Sevinebiliriz...
Çağdaşlık adı altında gericilik, inanç adı altında dinsizlik bir kez daha emperyalistler tarafından Anadolu ailesine servis ediliyor ama bir farkla: Alt güverte kapısındaki küçücük kızın kucağındaki yavru köpek sepetinde olduğu halde gözyaşları içinde yasak olduğu gerekçesi ile kafese konması, aksi takdirde arabaya kilitlenmesi gerektiği yönündeki tartışmaya kimse kulak asmadan... Ah şu memeliler sınıfından, homosapiens denen ve kendini insan olarak tanımlayan, evreni bilmeyen zavallı aciz hayvan...
Üzülebiliriz...
Hayvanlara tecavüzde ve çocuk pornosunda dünya 2.'si, eğitimde Uganda'nın gerisi, cari açık bilmem ki kimlerin eseri zaten emekli, işçi, memur, öğrenci, öğretmen köle edilesi ama çok yaşa padişahım lafının rezil-i rüsva abidesi eseri...
150 kilometrelik füze menzili yetmez, 2500 kilometre olmalı medeniyet denen tenzilatın bedeli...
3. Selim’in oğlu yeniden 12 milyon dolara sünnet olmuştu ya... "Canı da acımıştır mutlaka"yı da düşünmeli...
Bence katibe değil onun setresi uzun yazıcıya soralım, içimiz çamur olmuş, dışımızı bari temiz tutalım...
Yine bir Marmara Denizi sabahı ve yine bir başka umuda yolculuktayız… Atı alan Üsküdar'ı geçmiş, biz hâlâ katibim şarkısındayız...
Henüz aydınlanan bir başka günün daha ışıklarında yavruağzı şafak, denizin üzerinde sessizce maviye dönüşüyor. Yolcu, üst salonda yavaş yavaş yerini almakta. Ben ise, çoktan koltuğuma oturmuş klavyemde yeni ufuklara şuursuzca göz atmaktayım. Bu kez Uludağ Üniversitesi'ndeki büyük etkinliğim için Bursa yollarındayım…
Komşu koltukların sahte suretli suratsız gazeteleri elimde olmadan dikkatimi çekiyor. Paydaşı, yoldaşı, yandaşı nasılsa vatandaşın yüzlerini mastürbatif ön ve arka kapakları ile el ele verip örtmüş, pis pis suratıma sırıtıyor. 500 dolarlık eski fahişe mankenin yeni yıl hayali televizyon programı yapmak olmuş, bilmemne müftüsü Noel babaya savaş açmış, zamazingo meclise dalmış gibisinden bir ton aspragas...
Dikkatimi toplamaya çalışırken diğer yanda adı değişmiş ama içi aynılaşmış TV kanalı en garip otosansür yayınına devam ediyor. Çünkü onlar, o marka araba satmadıklarından diğer marka için başörtülü sürücü imajı bozuyormuş palavrası ile kendine yine rant arıyor. Dokunsalı olmayan bir kez daha sorunsal yaratmaya dur demiyor. Ergenekon destanı ekranlarda ama Oğuz destanı es geçiliyor. "Burası acaba benim ülkem mi?" demekten kendimi alamıyorum. Çünkü burası adeta 3. Selim’in oğlunun sünnet düğününün filmi gibi. Hani şu 2010 Avrupa kültür başkenti için 12 milyon dolar ödenekle çekilen ve kimsenin farkına bile varmadığı çakma "kahpe bizans" misali...
Kent arkamızda uzaklaşırken tarihî yarımadayı leşe çeviren prefabrike kılıklı 3 gökdelenden gözlerimi kaçırmaya çalışırken Kadıköy yakasındaki ender yeşil alanlardan biri olan kamu malı meteoroloji arsasına peşkeş çekilmiş 4 gökdelenin iğrenç silüeti midemi bulandırıyor. Sanırım bana yine garip bir şeyler oluyor...
Düşünüyorum... Neden?
Yoksa boşa mı medet umulur duble yolu medeniyet, anıt mezar binayı ise ebediyet sanan cinayetten...
Oysa daha dün bir başka bakan daha, domuz eti yiyen...
Etnik kökeni farklı olan, eşcinsel ve de terörist diye tanımlayarak her tür vatandaşı yine hedef gösteriyor. Bir başkası zaten köhne beyninde başka kavramları hastalık olarak tanımlamaktan da utanmıyor. Sanırım öküzün trene baktığı gibi bakıp bakıp bakakalıyoruz.
Sevinebiliriz...
Çağdaşlık adı altında gericilik, inanç adı altında dinsizlik bir kez daha emperyalistler tarafından Anadolu ailesine servis ediliyor ama bir farkla: Alt güverte kapısındaki küçücük kızın kucağındaki yavru köpek sepetinde olduğu halde gözyaşları içinde yasak olduğu gerekçesi ile kafese konması, aksi takdirde arabaya kilitlenmesi gerektiği yönündeki tartışmaya kimse kulak asmadan... Ah şu memeliler sınıfından, homosapiens denen ve kendini insan olarak tanımlayan, evreni bilmeyen zavallı aciz hayvan...
Üzülebiliriz...
Hayvanlara tecavüzde ve çocuk pornosunda dünya 2.'si, eğitimde Uganda'nın gerisi, cari açık bilmem ki kimlerin eseri zaten emekli, işçi, memur, öğrenci, öğretmen köle edilesi ama çok yaşa padişahım lafının rezil-i rüsva abidesi eseri...
150 kilometrelik füze menzili yetmez, 2500 kilometre olmalı medeniyet denen tenzilatın bedeli...
3. Selim’in oğlu yeniden 12 milyon dolara sünnet olmuştu ya... "Canı da acımıştır mutlaka"yı da düşünmeli...
Bence katibe değil onun setresi uzun yazıcıya soralım, içimiz çamur olmuş, dışımızı bari temiz tutalım...
ALFABE OLURSA YASAK
Mertebe olur savsak
Anadolu Üniversitesi Öğrenci Merkezi salon 2009'dayız.
Akşam alacasının düştüğü soğuk bir kışın Aralık ayının sonundayız.
Eskişehir’in ayazı, keskin bir rüzgârla fingirdeşmekte...
Yavaş yavaş dinleyiciler ana fuayeden muhteşem binaya ısınmak için koşarak girmekte. Salona yöneliyorum... Devamını keşke anlatmak zorunda kalmasaydım diyorum...
Belki bilmeyenler vardır. Yıllardır cebimden ödeyerek, uykusuz kalarak, terleyerek, yorularak ancak erinmeden şevk ile Ulu önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün izinde adım adım yurdumu gezerek, en keriz ve en yağlı müşteri durumuna sokulmuş öğrencilerimizi eğitmek için seferber olmuş durumdayım. İçi boşaltılmış, yozlaştırılmış ve "bologna yasaları" denen savsata ile görüş açısı daraltılmış sisteme Don Kişot yanımda olmadan Sanço Panço gibi dalmaktayım...
İşte o gün de girdiğim salonda gördüğüm ve diğer salonlardakine benzer aynı manzara beni hiç şaşırtmıyor. Koca sahnenin iki yanından sarkan beyaz projeksiyon perdeleri ve arasında birbirine bağlanmış üç beş mikrofonlu masa ve de üzerlerinde mikrofonlar... Üstelik, bitişik nizamda bir de kürsü... Yani bir başakakan ve 3-5 boşa bakanlık bir dizin. Bir power point sunumu için ancak izin...
Derhâl masaları kenara çekerek kendime konuşacak alan yaratma çabasına giriyorum. TRT Okul TV, 2 kamera ile bu sunumu kaydedecek ve TV'den yayınlayacak. Çünkü kültür dersi olarak, çağdaş öğrenci topluluğunun bu etkinliği, eğitim amaçlı yayınlanacak... Konumuz ise "Modanın Alfabesi".
Lambiri (ahşap) kaplı duvarda Gazi’nin bir rölyef portresi var. Koca alan O’nun harf devriminin yansıması olmak için mükemmel bir zemin oluşturmuş. Vakit kaybetmeden Z'den başlayarak A harfine doğru kağıtları minik şeffaf yapıştırıcı özel bant ile tutturmaya başlıyorum. Derhâl ilk uyarı geliyor "Rektörün emri var, asla o duvara bir şey yapıştıramazsınız." Sanki mobilya tutkalı sürdük? "Bu işler için özel üretilmiş bir malzeme ve harflerin ne suçu var?" desek de izin yok. Öğrencilerim apar topar 3-5 beyaz tahta temin ediyor ama ne standardı var ne de yeterli.
Boşverin demekten başka çare yok. Bu durumda çarnaçar tek tek alırız o harfleri ve tek tek yeniden anlam yükleriz. Madem tersten okunan Arapça sevdası var, biz de Z'den başlar, "Zebani" der, A'ya gelince "ATATÜRK" ile bitiririz...
O zaman da 2 saatlik paylaşımda kayıt alan 2 kamera ancak yayınlayabileceği belki 15 dakikayı bulur... Çünkü apolitik, aseksüel, asosyal bırakılarak ulema ve ümmet yapılmaya çalışılan gençlik bu şekilde mi uyutulur..?
"Modanın Alfabesi" galasını böyle yaptı.
Çünkü ALFABE olursa yasak, mertebe olacaktır daima SAVSAK..
Anadolu Üniversitesi Öğrenci Merkezi salon 2009'dayız.
Akşam alacasının düştüğü soğuk bir kışın Aralık ayının sonundayız.
Eskişehir’in ayazı, keskin bir rüzgârla fingirdeşmekte...
Yavaş yavaş dinleyiciler ana fuayeden muhteşem binaya ısınmak için koşarak girmekte. Salona yöneliyorum... Devamını keşke anlatmak zorunda kalmasaydım diyorum...
Belki bilmeyenler vardır. Yıllardır cebimden ödeyerek, uykusuz kalarak, terleyerek, yorularak ancak erinmeden şevk ile Ulu önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün izinde adım adım yurdumu gezerek, en keriz ve en yağlı müşteri durumuna sokulmuş öğrencilerimizi eğitmek için seferber olmuş durumdayım. İçi boşaltılmış, yozlaştırılmış ve "bologna yasaları" denen savsata ile görüş açısı daraltılmış sisteme Don Kişot yanımda olmadan Sanço Panço gibi dalmaktayım...
İşte o gün de girdiğim salonda gördüğüm ve diğer salonlardakine benzer aynı manzara beni hiç şaşırtmıyor. Koca sahnenin iki yanından sarkan beyaz projeksiyon perdeleri ve arasında birbirine bağlanmış üç beş mikrofonlu masa ve de üzerlerinde mikrofonlar... Üstelik, bitişik nizamda bir de kürsü... Yani bir başakakan ve 3-5 boşa bakanlık bir dizin. Bir power point sunumu için ancak izin...
Derhâl masaları kenara çekerek kendime konuşacak alan yaratma çabasına giriyorum. TRT Okul TV, 2 kamera ile bu sunumu kaydedecek ve TV'den yayınlayacak. Çünkü kültür dersi olarak, çağdaş öğrenci topluluğunun bu etkinliği, eğitim amaçlı yayınlanacak... Konumuz ise "Modanın Alfabesi".
Lambiri (ahşap) kaplı duvarda Gazi’nin bir rölyef portresi var. Koca alan O’nun harf devriminin yansıması olmak için mükemmel bir zemin oluşturmuş. Vakit kaybetmeden Z'den başlayarak A harfine doğru kağıtları minik şeffaf yapıştırıcı özel bant ile tutturmaya başlıyorum. Derhâl ilk uyarı geliyor "Rektörün emri var, asla o duvara bir şey yapıştıramazsınız." Sanki mobilya tutkalı sürdük? "Bu işler için özel üretilmiş bir malzeme ve harflerin ne suçu var?" desek de izin yok. Öğrencilerim apar topar 3-5 beyaz tahta temin ediyor ama ne standardı var ne de yeterli.
Boşverin demekten başka çare yok. Bu durumda çarnaçar tek tek alırız o harfleri ve tek tek yeniden anlam yükleriz. Madem tersten okunan Arapça sevdası var, biz de Z'den başlar, "Zebani" der, A'ya gelince "ATATÜRK" ile bitiririz...
O zaman da 2 saatlik paylaşımda kayıt alan 2 kamera ancak yayınlayabileceği belki 15 dakikayı bulur... Çünkü apolitik, aseksüel, asosyal bırakılarak ulema ve ümmet yapılmaya çalışılan gençlik bu şekilde mi uyutulur..?
"Modanın Alfabesi" galasını böyle yaptı.
Çünkü ALFABE olursa yasak, mertebe olacaktır daima SAVSAK..
CANCANLI YAYINDAYIZ AMA...
Kankan dansında mıyız?
Malumunuz gün geçmiyor ki, ekranlarda arz-ı endam etmeyeyim.
RTÜK’ün kaldırdığı Top’lu İğne, ardından Ç’engelli İğne ve de kovulduğum "Bu gün ne giysem?" de var elde...
Bu durumda Allah hakkı üç eder deseler de...
Her gün bir kanal ya da dergi, bazen internet sitesi, bazen de bir gazete arayıp duruyor röportaj diye.
Aslında hepsi aynı hikâye...
İşte geçenlerde de bunlardan birinde, bir başka sabah kuşağında canlı yayındaydım, "Keser döner sap girer" deyiverince de geciktirici tuşuna bastırtmaktaydım.
Bip, bip aslında yok ki bende tip.
Lazımsa eğer birilerine ip, o zaman ibişin altında da vardır bir cip...
Anlaşılmaz olan ekranların şaşkınlığı.
Bu durumda konuşulur mu ben Yamağın taşkınlığı?
"Büyücü" demek yasak, "sihir" de.
"Falcı" demek yasak, "medyum" de. Sonra da otur keto ile memişi izle...
Ne söylememiz konusunda birileri jakoben şekilde karar veriyor.
Oysa bakın, atı alan Üsküdar'ı Makyavel bir ritimde geçiyor...
1980 sonrası TRT'de "devrim, çağdaş" gibi kelimelerin yasaklanması bize bugün ne kadar komik geliyorsa kimbilir bugünküler de yarın o kadar komik olabilecek.
Unutulmayan sözler ise yaşayarak o günde geçecek...
"Kovulduk ey halkım unutma bizi" demeden, dereye paça sıvayıp girmeden, köprüdeki ayıya dayı demeden bir yere gelmek zor değil. Yeter ki başınıza konmasın utanç ile öne eğil...
"Barbaros Şansal’ın Türkçe’nin esnek yapısından faydalanarak eşcinselliği meşru bir olaymış gibi yansıtmaya çalıştığı kanaatine varıldığından dolayı" çakma avukat ile devletin yaptığı uyarı teblikatı ise beklemez artık mehil.
Çünkü kalmadı melekette iş-i ehil...
Gelelim sadede.
En az 2 yıl veda ettim banttan yayın diyenlere.
Ancak bundan sonra sadece canlı yayındayız, nasılsa zührevi hastalıklar hastanesinin adını artık cacan olarak hatırlamaktayız.
Soğuk ve kara savaş rüzgârları esmek üzere.
Yeni yıl kara çarşaf altından çember sakal gezdirmekte.
Ancak babaannemin ben küçükken "sakızınla uyuma pipine yapışır, çişini yapamazsın" diye beni kandırdığı günler artık işin aslını şu lafa getirmekte: "Haram yeme, k**ına yapışır."
Sonra dışkılayamazsan halkın mezarını kazar arınır.
Eee kazı kazan, kazan kazan!
Nasreddin'i unutan acaba hangi abazan?
Malumunuz gün geçmiyor ki, ekranlarda arz-ı endam etmeyeyim.
RTÜK’ün kaldırdığı Top’lu İğne, ardından Ç’engelli İğne ve de kovulduğum "Bu gün ne giysem?" de var elde...
Bu durumda Allah hakkı üç eder deseler de...
Her gün bir kanal ya da dergi, bazen internet sitesi, bazen de bir gazete arayıp duruyor röportaj diye.
Aslında hepsi aynı hikâye...
İşte geçenlerde de bunlardan birinde, bir başka sabah kuşağında canlı yayındaydım, "Keser döner sap girer" deyiverince de geciktirici tuşuna bastırtmaktaydım.
Bip, bip aslında yok ki bende tip.
Lazımsa eğer birilerine ip, o zaman ibişin altında da vardır bir cip...
Anlaşılmaz olan ekranların şaşkınlığı.
Bu durumda konuşulur mu ben Yamağın taşkınlığı?
"Büyücü" demek yasak, "sihir" de.
"Falcı" demek yasak, "medyum" de. Sonra da otur keto ile memişi izle...
Ne söylememiz konusunda birileri jakoben şekilde karar veriyor.
Oysa bakın, atı alan Üsküdar'ı Makyavel bir ritimde geçiyor...
1980 sonrası TRT'de "devrim, çağdaş" gibi kelimelerin yasaklanması bize bugün ne kadar komik geliyorsa kimbilir bugünküler de yarın o kadar komik olabilecek.
Unutulmayan sözler ise yaşayarak o günde geçecek...
"Kovulduk ey halkım unutma bizi" demeden, dereye paça sıvayıp girmeden, köprüdeki ayıya dayı demeden bir yere gelmek zor değil. Yeter ki başınıza konmasın utanç ile öne eğil...
"Barbaros Şansal’ın Türkçe’nin esnek yapısından faydalanarak eşcinselliği meşru bir olaymış gibi yansıtmaya çalıştığı kanaatine varıldığından dolayı" çakma avukat ile devletin yaptığı uyarı teblikatı ise beklemez artık mehil.
Çünkü kalmadı melekette iş-i ehil...
Gelelim sadede.
En az 2 yıl veda ettim banttan yayın diyenlere.
Ancak bundan sonra sadece canlı yayındayız, nasılsa zührevi hastalıklar hastanesinin adını artık cacan olarak hatırlamaktayız.
Soğuk ve kara savaş rüzgârları esmek üzere.
Yeni yıl kara çarşaf altından çember sakal gezdirmekte.
Ancak babaannemin ben küçükken "sakızınla uyuma pipine yapışır, çişini yapamazsın" diye beni kandırdığı günler artık işin aslını şu lafa getirmekte: "Haram yeme, k**ına yapışır."
Sonra dışkılayamazsan halkın mezarını kazar arınır.
Eee kazı kazan, kazan kazan!
Nasreddin'i unutan acaba hangi abazan?
13 Aralık 2011 Salı
VEREVDEN YIRTILAN HAYATTA
Zor overlok tutuyor
Biri varmış biri yokmuş
Kimi varmış ama işi çokmuş
Aslı astarı tokmuş ancak sonu ...muş...
Valla böyle başlamak geldi içimden. İçinden tramvay geçen şarkı şekliylen.
Nasılsa içimizden geçirdiklerimizi söylemediklerimizden...
Yollar yolları, aylar ayları kovalıyor
Bir yandan kolları da sıvayarak bol teğel alınıyor.
Oysa verevden yırttığımız hayatımızda zor overlok tutuyor...
Ne alaka demeyin
Kel alaka elbette...
Konu eğitim ise hem de...
Gelelim meseleye
Ocak ayında yeni bir kitap ile buluşacaksınız. Adı "Moda Okulunda Öğrendiğim 101 Şey’’; yazanlar Alfredo Cabrera ve Matêw Frederick. Çeviren ise bendeniz Terzi Yamağı. Optimist Yayınları'ndan, üstelik işin mutfağından...
"Moda sanatı yaşama biçimlerine çevirme çabasıdır." Sir Francis Bacon
Rastgele bir hipotez: "Ayakkabılarınız kim olduğunuzu, saçınız veya şapkanız da kendinizi kim olarak algılatmak istediğinizi gösterir."
"Kıyafetler insanı insan yapar. Çıplak kişilerin toplum üzerinde çok az etkisi vardır ya da hiç etkisi yoktur." Mark Twain
Ve kavramsal tasarım Hiroşima'da başlamıştır. Bugün kavram tasarımı olarak bilinen olgunun izleri II. Dünya Savaşı sırasında ABD tarafından Hiroşima ve Nagasaki’ye atılan atom bombasına kadar dayanır.
Üç Japon tasarımcı – Rei Kawakubo,Issey Miyake ve Yohji Yamamoto - 1970’lerin sonu ve 1980’lerin başında yetişip avangard akımın öncüsü oldular.
Birlikte moda üzerindeki Batı hegemonyasını sonlandırmak ve güzelliğe hâkim kavramları değiştirmek için bir yol çizdiler.
"Sıradan, fevkaladeliğin azalması gibi anlaşılabilir; ancak fevkaladelik, sıradanlığın büyütülmesi gibi anlaşılamaz." Edgar Wind
"(Coco) Chanel pek zevkli değil ama her şeyi iyi. (Elsa) Schiaparelli çok zevkli ama her şeyi kötü." Cristobal Balenciaga
"Biraz kötü tat, kırmızıbiberin hoş bir sıçraması gibidir. Hepimizin kötü bir tadın sıçramasına ihtiyacı vardır. Bu candan, içten, sağlıklı ve fizikseldir. Karşı olduğum ise tatsızlıktır.’’ Diana Vreeland
Sadece bazı başlıklar YÖK’e, MEB’e ve Bologna yasalarına kapak olsun diye
Aslında kerizlerler tüm öğrenciyi benim ülkemde
Ben de bir iş yaptım, 2 yıla yayılmış saçma eğitimin ana kitabını Türkçe'ye kaydırdım...
Kıssadan hisse, aptal diplomalarına gerek yok bence
Nasılsa içerik 1 günde okunuyor güzelce
O zaman ne gerek kalır ki yüksek okul düzmecesine...
Biri varmış biri yokmuş
Kimi varmış ama işi çokmuş
Aslı astarı tokmuş ancak sonu ...muş...
Valla böyle başlamak geldi içimden. İçinden tramvay geçen şarkı şekliylen.
Nasılsa içimizden geçirdiklerimizi söylemediklerimizden...
Yollar yolları, aylar ayları kovalıyor
Bir yandan kolları da sıvayarak bol teğel alınıyor.
Oysa verevden yırttığımız hayatımızda zor overlok tutuyor...
Ne alaka demeyin
Kel alaka elbette...
Konu eğitim ise hem de...
Gelelim meseleye
Ocak ayında yeni bir kitap ile buluşacaksınız. Adı "Moda Okulunda Öğrendiğim 101 Şey’’; yazanlar Alfredo Cabrera ve Matêw Frederick. Çeviren ise bendeniz Terzi Yamağı. Optimist Yayınları'ndan, üstelik işin mutfağından...
"Moda sanatı yaşama biçimlerine çevirme çabasıdır." Sir Francis Bacon
Rastgele bir hipotez: "Ayakkabılarınız kim olduğunuzu, saçınız veya şapkanız da kendinizi kim olarak algılatmak istediğinizi gösterir."
"Kıyafetler insanı insan yapar. Çıplak kişilerin toplum üzerinde çok az etkisi vardır ya da hiç etkisi yoktur." Mark Twain
Ve kavramsal tasarım Hiroşima'da başlamıştır. Bugün kavram tasarımı olarak bilinen olgunun izleri II. Dünya Savaşı sırasında ABD tarafından Hiroşima ve Nagasaki’ye atılan atom bombasına kadar dayanır.
Üç Japon tasarımcı – Rei Kawakubo,Issey Miyake ve Yohji Yamamoto - 1970’lerin sonu ve 1980’lerin başında yetişip avangard akımın öncüsü oldular.
Birlikte moda üzerindeki Batı hegemonyasını sonlandırmak ve güzelliğe hâkim kavramları değiştirmek için bir yol çizdiler.
"Sıradan, fevkaladeliğin azalması gibi anlaşılabilir; ancak fevkaladelik, sıradanlığın büyütülmesi gibi anlaşılamaz." Edgar Wind
"(Coco) Chanel pek zevkli değil ama her şeyi iyi. (Elsa) Schiaparelli çok zevkli ama her şeyi kötü." Cristobal Balenciaga
"Biraz kötü tat, kırmızıbiberin hoş bir sıçraması gibidir. Hepimizin kötü bir tadın sıçramasına ihtiyacı vardır. Bu candan, içten, sağlıklı ve fizikseldir. Karşı olduğum ise tatsızlıktır.’’ Diana Vreeland
Sadece bazı başlıklar YÖK’e, MEB’e ve Bologna yasalarına kapak olsun diye
Aslında kerizlerler tüm öğrenciyi benim ülkemde
Ben de bir iş yaptım, 2 yıla yayılmış saçma eğitimin ana kitabını Türkçe'ye kaydırdım...
Kıssadan hisse, aptal diplomalarına gerek yok bence
Nasılsa içerik 1 günde okunuyor güzelce
O zaman ne gerek kalır ki yüksek okul düzmecesine...
7 Aralık 2011 Çarşamba
GAZİ VE MAZİ
Havada bir rüya tasviri
Bir kez daha masamı kapatıp, koltuk arkalığımı dik duruma getirdim ve emniyet kemerimi bağladım. Kalkış için apron üzerindeki 21'nci sırada kuyruğa girdiğimiz uzun bekleyişi yaşamamak için, gözlerimi dinlendirip sözlerimi dillendirmek üzere kapatmıştım.
Gökyüzünde parçalı bulutlu ve bol güneşli bir lodos öğleninde, henüz yol almaya başlamıştık... Atatürk Havalimanı penceremden baktığımda ardımda küçülmeye başlarken, hasta yatağındaki dünya üzerinde yer alan yurdumu bir kez daha bıraktığım yerde bulamayacağımı anlamamıştım.
Zaman nasıl da hızla akıp geçmiş ve akla hayale sığmayacak birçok olay gün yüzüne çıkmaya başlamıştı.
Amerika kendi içinde eyaletlere bölünürken, Avrupa’da savaş rüzgârları bir kez daha Orta Doğu'yu sömürmek üzere şaha kalkmıştı.
Suriye güneydoğuya girmiş, komşudan gelen yüz binlerce kürt kökenli mülteci ortalığa çadırsız serildiğinden, yağma ve tecavüzler alıp başını gitmişti.
Kuzey Afrika’dan sert baskı ile gelen şeriat, bir yanda Irak diğer yanda da İran’ı yanına alıp, fendomental bir uslüpla Anadolu topraklarına yine göz dikmişti.
Ekümenlikler topluma vergi koymuş, tekkeler ise mahallelerde kontrolü ele geçirmişti. Kurumlar kurumuş, ülkenin kaynakları ve taşımazları yanlış stratejiler ile adeta emperyalizme peşkeş çekildiğinden, sosyal patlamalar kaçınılmaz olmuştu.
Çekirdek aile parçalanmış, sokaklar bile fuhûş yuvası sunumuydu.
Aynen babaannemin gençliğindeki gibi vapura binen bir gayrimüslim, küçük kız çocuğunu kolundan tuttuğu gibi koltuktan kaldırıp, "Kalk oradan vraysi, ben oturacağyim" bile diyebilmişti.
Kıtlık baş göstermiş, sadece zenginler servetine servet kattıklarından, özel güvenlikli yerlerde lüks ve ihtişam dolu yaşamlarına devam edebilmekteydi. Medya, yalakalığın sonucunu görmüş, aynen Tunus'ta olduğu gibi göstericiler tarafından tutuşturulmuştu. Milyonlarca üniversitelinin sonu ise gerçekten mahzun olmuş, adları mazlum konmuştu.
Devlet başı hasta yatağında can verirken, nefret ve takdir birbiri ile el ele tutuşmuştu...
Hakkı Tarık Us yönetimideki Vakit bile yılar önce, Gazi yazacağına Mazi yazmış, sanki bu olanları önceden duyurmuştu . O zamanki vakit artık nakit, gerisi ise zaten basit duruyordu...
Sonunda koskoca ülkeye bir Anıtkabir yetmiş.
Ama başka yerlere vatan millet el ele yeniden bir sürü anıtmezar kazılıp durulmuştu.
"Bulunduğumuz yükseklikteki hava şartları nedeni ile şimdi lütfen yerlerinize dönünüz ve kemerlerinizi bağlayınız..." anonsu ve de basınç farklılığından oluşan sarsıntı ile uyandım.
Güler yüzlü ve yakasında Atatürk rozetli kabin memuresinin uzattığı bir fincan çayın kokusu ile rahatlamıştım. Birazdan bulutlar aralanacak, Amsterdam beni "Bir kez daha" kucaklayacaktı.
Ne kadar şanslıydım ki, gördüklerim 11 bin metredeki bir rüyadan ibaret olacaktı.
Gazi mazi olsa da, semada gördüklerim, bir tasvirden ibaret kalacaktı.
Umarım...
Bir kez daha masamı kapatıp, koltuk arkalığımı dik duruma getirdim ve emniyet kemerimi bağladım. Kalkış için apron üzerindeki 21'nci sırada kuyruğa girdiğimiz uzun bekleyişi yaşamamak için, gözlerimi dinlendirip sözlerimi dillendirmek üzere kapatmıştım.
Gökyüzünde parçalı bulutlu ve bol güneşli bir lodos öğleninde, henüz yol almaya başlamıştık... Atatürk Havalimanı penceremden baktığımda ardımda küçülmeye başlarken, hasta yatağındaki dünya üzerinde yer alan yurdumu bir kez daha bıraktığım yerde bulamayacağımı anlamamıştım.
Zaman nasıl da hızla akıp geçmiş ve akla hayale sığmayacak birçok olay gün yüzüne çıkmaya başlamıştı.
Amerika kendi içinde eyaletlere bölünürken, Avrupa’da savaş rüzgârları bir kez daha Orta Doğu'yu sömürmek üzere şaha kalkmıştı.
Suriye güneydoğuya girmiş, komşudan gelen yüz binlerce kürt kökenli mülteci ortalığa çadırsız serildiğinden, yağma ve tecavüzler alıp başını gitmişti.
Kuzey Afrika’dan sert baskı ile gelen şeriat, bir yanda Irak diğer yanda da İran’ı yanına alıp, fendomental bir uslüpla Anadolu topraklarına yine göz dikmişti.
Ekümenlikler topluma vergi koymuş, tekkeler ise mahallelerde kontrolü ele geçirmişti. Kurumlar kurumuş, ülkenin kaynakları ve taşımazları yanlış stratejiler ile adeta emperyalizme peşkeş çekildiğinden, sosyal patlamalar kaçınılmaz olmuştu.
Çekirdek aile parçalanmış, sokaklar bile fuhûş yuvası sunumuydu.
Aynen babaannemin gençliğindeki gibi vapura binen bir gayrimüslim, küçük kız çocuğunu kolundan tuttuğu gibi koltuktan kaldırıp, "Kalk oradan vraysi, ben oturacağyim" bile diyebilmişti.
Kıtlık baş göstermiş, sadece zenginler servetine servet kattıklarından, özel güvenlikli yerlerde lüks ve ihtişam dolu yaşamlarına devam edebilmekteydi. Medya, yalakalığın sonucunu görmüş, aynen Tunus'ta olduğu gibi göstericiler tarafından tutuşturulmuştu. Milyonlarca üniversitelinin sonu ise gerçekten mahzun olmuş, adları mazlum konmuştu.
Devlet başı hasta yatağında can verirken, nefret ve takdir birbiri ile el ele tutuşmuştu...
Hakkı Tarık Us yönetimideki Vakit bile yılar önce, Gazi yazacağına Mazi yazmış, sanki bu olanları önceden duyurmuştu . O zamanki vakit artık nakit, gerisi ise zaten basit duruyordu...
Sonunda koskoca ülkeye bir Anıtkabir yetmiş.
Ama başka yerlere vatan millet el ele yeniden bir sürü anıtmezar kazılıp durulmuştu.
"Bulunduğumuz yükseklikteki hava şartları nedeni ile şimdi lütfen yerlerinize dönünüz ve kemerlerinizi bağlayınız..." anonsu ve de basınç farklılığından oluşan sarsıntı ile uyandım.
Güler yüzlü ve yakasında Atatürk rozetli kabin memuresinin uzattığı bir fincan çayın kokusu ile rahatlamıştım. Birazdan bulutlar aralanacak, Amsterdam beni "Bir kez daha" kucaklayacaktı.
Ne kadar şanslıydım ki, gördüklerim 11 bin metredeki bir rüyadan ibaret olacaktı.
Gazi mazi olsa da, semada gördüklerim, bir tasvirden ibaret kalacaktı.
Umarım...
1 Aralık 2011 Perşembe
İŞTE REALITY SHOW..
Tezgah çoktan unutuldu!
Evet, Mesut Yar bu kez de haklı çıktı.
Bakalım Yüksel Aytuğ ne yazacak?
Burhân Ayeri nasıl susacak?
İdil Çeliker değindi.
Bilal Özcan da dayatacak!!
Ve elbette diğerleri de …
Çünkü ben reality show dedim,
Onlar muppet show da ısrar etti.
RTÜK değil, sonunda iç yapımlar bana isyan ettirdi..
Makarnaya kömüre endeksli bu coğrafyada, adeta bazı kavramlar tenasül şekline girdi..
Ne ivana Sert ile kavgam oldu,
Ne de Hâkan beyle .
Ne makyajcıda bir sorun vardı ne de tüm rejide..
"Bugün ne giysem" rüzgarı esti geçti, şimdi bir garip dinginlik kaldı kendimce .
Sözü uzatmayıp bir yarışmacıdan aldığım elektronik postayı yayınlayacağım ..
Böylece bu konuyu sonsuza dek kapatacağım.
Çünkü ayinesidir işi er kişinin, lafa bakılmaz.
Zaten ağzındaki lafı ardından salana yamak aldırılmaz ..
Merhaba☺
Bendeniz, "Bugün Ne Giysem"de çantasından kırmızı ayakkabı çıkan kız,
Beren.
Öncelikle iyi olduğunuzu umuyorum.
Bana sorarsanız, şu an çok sinirliyim.
Daha doğrusu kırgınım. Dokunsalar ağlayacak gibiyim, zira dün programı izledim.
Ve sabahtan beri arkadaşlarımdan gelen telefonlarla uğraşıyorum.Dün alakalı alakasız herkes bizi izlemiş ve şu an hepsi size kin kusuyor. Sebebi, sizin bu konuda yaptığınız yorumlar elbet.
Ben ise telefonlar gelene kadar gayet eğlenirken, telefonlar gelmeye başladıktan sonra internetten günün kayıtlarını bulup tekrar objektif bir gözle izledim ve ne kadar salak yerine konduğumu gördüm ..
Bu şakayı organize eden, program koordinatörlerinden bir tanesiydi.
Bende koordinatörü çok sevdiğim ve eğlenmek istediğim için şakaya ortak oldum . Bunu belirttiğim yer ise (Bu şaka benim fikrim değildi), montajda kesilmiş ve sizin söylediğiniz, benim üzerime alınmadığım ağır sözlerin hepsi direk bana gelmiş. İnsanlar sağda solda benim hakkımda, "18 yaşındaki şımarık kızcağıza" söylenenlere üzülürken, size de kin kusmaya devam ediyor. Bende sinirimden kuduruyorum. Size değil tabii,
Bunu bu şekle sokanlara …
Siz, zaten bana format icabı olduğunu söyleyip "Kusura bakma gibi birşey söylemiştiniz..Ve ben çekimlerden sonra tıpkı çekimlerden once olduğu gibi – sizin ne kadar sempatik ve beyefendi olduğunuzdan bahsetmiştim. Fakat programın son hali aklıma geldikçe, ağlamanın köşesinden dönüyorum..Ne yapacağımı da bilmiyorum . Sizinle paylaşayım dedim …
Yorum artık sizin..
Ama o pabucu, o çantanın içine koyan zihniyetin içinede etmesini bilirim.
Sonuçta ne mi oldu?
Pabucları ellerine verilip, o tezgah benim için çoktan unutuldu.
Ama 2 çift çok pahalı pabucu, bana İtalya'dan getirttirip giyen o malum adam, sanırım ahlak ve erdemi utanmadan unuttu.
Ve bir çiftinin parası hala ödenmediği halde..
Evet, Mesut Yar bu kez de haklı çıktı.
Bakalım Yüksel Aytuğ ne yazacak?
Burhân Ayeri nasıl susacak?
İdil Çeliker değindi.
Bilal Özcan da dayatacak!!
Ve elbette diğerleri de …
Çünkü ben reality show dedim,
Onlar muppet show da ısrar etti.
RTÜK değil, sonunda iç yapımlar bana isyan ettirdi..
Makarnaya kömüre endeksli bu coğrafyada, adeta bazı kavramlar tenasül şekline girdi..
Ne ivana Sert ile kavgam oldu,
Ne de Hâkan beyle .
Ne makyajcıda bir sorun vardı ne de tüm rejide..
"Bugün ne giysem" rüzgarı esti geçti, şimdi bir garip dinginlik kaldı kendimce .
Sözü uzatmayıp bir yarışmacıdan aldığım elektronik postayı yayınlayacağım ..
Böylece bu konuyu sonsuza dek kapatacağım.
Çünkü ayinesidir işi er kişinin, lafa bakılmaz.
Zaten ağzındaki lafı ardından salana yamak aldırılmaz ..
Merhaba☺
Bendeniz, "Bugün Ne Giysem"de çantasından kırmızı ayakkabı çıkan kız,
Beren.
Öncelikle iyi olduğunuzu umuyorum.
Bana sorarsanız, şu an çok sinirliyim.
Daha doğrusu kırgınım. Dokunsalar ağlayacak gibiyim, zira dün programı izledim.
Ve sabahtan beri arkadaşlarımdan gelen telefonlarla uğraşıyorum.Dün alakalı alakasız herkes bizi izlemiş ve şu an hepsi size kin kusuyor. Sebebi, sizin bu konuda yaptığınız yorumlar elbet.
Ben ise telefonlar gelene kadar gayet eğlenirken, telefonlar gelmeye başladıktan sonra internetten günün kayıtlarını bulup tekrar objektif bir gözle izledim ve ne kadar salak yerine konduğumu gördüm ..
Bu şakayı organize eden, program koordinatörlerinden bir tanesiydi.
Bende koordinatörü çok sevdiğim ve eğlenmek istediğim için şakaya ortak oldum . Bunu belirttiğim yer ise (Bu şaka benim fikrim değildi), montajda kesilmiş ve sizin söylediğiniz, benim üzerime alınmadığım ağır sözlerin hepsi direk bana gelmiş. İnsanlar sağda solda benim hakkımda, "18 yaşındaki şımarık kızcağıza" söylenenlere üzülürken, size de kin kusmaya devam ediyor. Bende sinirimden kuduruyorum. Size değil tabii,
Bunu bu şekle sokanlara …
Siz, zaten bana format icabı olduğunu söyleyip "Kusura bakma gibi birşey söylemiştiniz..Ve ben çekimlerden sonra tıpkı çekimlerden once olduğu gibi – sizin ne kadar sempatik ve beyefendi olduğunuzdan bahsetmiştim. Fakat programın son hali aklıma geldikçe, ağlamanın köşesinden dönüyorum..Ne yapacağımı da bilmiyorum . Sizinle paylaşayım dedim …
Yorum artık sizin..
Ama o pabucu, o çantanın içine koyan zihniyetin içinede etmesini bilirim.
Sonuçta ne mi oldu?
Pabucları ellerine verilip, o tezgah benim için çoktan unutuldu.
Ama 2 çift çok pahalı pabucu, bana İtalya'dan getirttirip giyen o malum adam, sanırım ahlak ve erdemi utanmadan unuttu.
Ve bir çiftinin parası hala ödenmediği halde..
24 Kasım 2011 Perşembe
DEMODE DEMOKRASİ KILICI
Yamukrasi meselesi
DEMOKRasi:
Demode Demokrates’in Demokrasi kılıcı, kınını kaybettirilip uçkuru gevşek islami dona sünnet şeklinde sokulduğundan beri, zaten karışık olan kafası sanırım bu yüzden epeyce köreliverdi..
Su kuyusu lağım çukuru derken her lider, bir bir devrilip sancakları yeniden dikilerek gönderlere çekildi.. Öyle ki tüm demokrasi sınırları yeniden çizilir gibi . Oysa işin aslı, belki de yamukrasi meselesiydi..
DEMOKrat
demokrasi ana, artık kim bilir kimin adalet sarayının, hângi kollarında zifafa geliverdi? Zaten konu saraysa, simitçiden ve sünnetçiden sonra, bir de adliye adıyla konuverdi ortaya..
Hadi hayırlı olsun bakalım haremdeki şaklaban şakşukaya ..
Bir gazete başlığında gördüğüm 2011 model demokrat yazısı ise beni benden almaya yetti, gerek de kalmadı anlamaya.
Yahû hani nerdeymiş Netenyahû?
Elbise mi bu, modeli olsun?
Gerçi altlarındaki son model arabalar, onları davet davet avantadan gezdire dursun;
KAMU ARACI VE LOJMANI BAKIMINDAN DÜNYA ZENGİNİ YURDUMDA, -10 DERECEDE NAYLON ÇADIRLA ENKAZ ALTINDA BIRAKILAN HAYATLARA BAKIP DA DERS ALINMIYORSA, doğacak sistemin adını teknotratlar koysun…
TEKNOKRAT
Devesiz dervişin fikri önce beni, sonra komşuyu ezermiş.
Tekniği laf olanın ebesindeymiş serzeniş.
Bir de karat karat pırlanta verilseymiş.
Sözün bittiği yerde meğerse bürokrat gerekliymiş.
BÜROKRAT
Hipokratsız, hîpopotamsız, arsız sistemin kurbanları..
Kaldımı artık bozkırda hür kımız veren atları,
Yuları vermiş kendi eliyle boş gezenin gezenti kalfasının eline, nasılsa şerefli at cihan, artık hâber logosu bile oldu diye ..
ANLADINIZ MI BİLMEM?
BEN ANLAMADIM DA DESEM
SONUÇTA ŞU VAR Kİ, BİRAZ AHKAM KESEM
ANASI OLUR İSE DEMOKRAT
BABASIDIR TEKNOKRAT
BU DURUMDA AİLEDEN VELEDİ ZİNA ÇIKAR ADI KONUR BÜROKRAT ...
HAL BÖYLE OLUNCA DA BU YAZIYI BİLE OKUMA ÇÖPE AT ...
DEMOKRasi:
Demode Demokrates’in Demokrasi kılıcı, kınını kaybettirilip uçkuru gevşek islami dona sünnet şeklinde sokulduğundan beri, zaten karışık olan kafası sanırım bu yüzden epeyce köreliverdi..
Su kuyusu lağım çukuru derken her lider, bir bir devrilip sancakları yeniden dikilerek gönderlere çekildi.. Öyle ki tüm demokrasi sınırları yeniden çizilir gibi . Oysa işin aslı, belki de yamukrasi meselesiydi..
DEMOKrat
demokrasi ana, artık kim bilir kimin adalet sarayının, hângi kollarında zifafa geliverdi? Zaten konu saraysa, simitçiden ve sünnetçiden sonra, bir de adliye adıyla konuverdi ortaya..
Hadi hayırlı olsun bakalım haremdeki şaklaban şakşukaya ..
Bir gazete başlığında gördüğüm 2011 model demokrat yazısı ise beni benden almaya yetti, gerek de kalmadı anlamaya.
Yahû hani nerdeymiş Netenyahû?
Elbise mi bu, modeli olsun?
Gerçi altlarındaki son model arabalar, onları davet davet avantadan gezdire dursun;
KAMU ARACI VE LOJMANI BAKIMINDAN DÜNYA ZENGİNİ YURDUMDA, -10 DERECEDE NAYLON ÇADIRLA ENKAZ ALTINDA BIRAKILAN HAYATLARA BAKIP DA DERS ALINMIYORSA, doğacak sistemin adını teknotratlar koysun…
TEKNOKRAT
Devesiz dervişin fikri önce beni, sonra komşuyu ezermiş.
Tekniği laf olanın ebesindeymiş serzeniş.
Bir de karat karat pırlanta verilseymiş.
Sözün bittiği yerde meğerse bürokrat gerekliymiş.
BÜROKRAT
Hipokratsız, hîpopotamsız, arsız sistemin kurbanları..
Kaldımı artık bozkırda hür kımız veren atları,
Yuları vermiş kendi eliyle boş gezenin gezenti kalfasının eline, nasılsa şerefli at cihan, artık hâber logosu bile oldu diye ..
ANLADINIZ MI BİLMEM?
BEN ANLAMADIM DA DESEM
SONUÇTA ŞU VAR Kİ, BİRAZ AHKAM KESEM
ANASI OLUR İSE DEMOKRAT
BABASIDIR TEKNOKRAT
BU DURUMDA AİLEDEN VELEDİ ZİNA ÇIKAR ADI KONUR BÜROKRAT ...
HAL BÖYLE OLUNCA DA BU YAZIYI BİLE OKUMA ÇÖPE AT ...
SUÇLU KURBAN GERÇEĞİ
Masum şeffaf don muydu?
Bir kez daha koltuk arkalığımı dik duruma getirip kemerimi bağladıktan sonra Sabiha Gökçen’den Zürih’e doğru bulutları geçerek gökyüzüne tırmanmaktayız. Bu kez bambaşka bir bayrama hazırlanmaktayız. Tabii ki konu kurban olunca, dünyaya rezil olduğumuz, 26 kişinin tecavüz ettiği, hatta yüce adalete göre 13 yaşındaki yetişkin ve cinsel rızalı N.Ç. yerine bakalım yine daha nice rezillikleri atlamaktayız... Ne üresinlere ne de Üzmezler’e pek bakmayız. Nasıl olsa hepimiz kuş beyinli ve balık hafızalıyız. Yoksa zaten biz, dünya toplumlarındaki en çakma vicdanlı ama satılık ahlaklı değil miyiz?
Bayramlık ağzımla mı yazmalıyım yoksa ahmaklık mı sunmalıyım kararsızım. Kendimi asıp yazımın sonunda dehşet verici o ibretlik tecavüzü bir kez daha hatırlatmalıyım. Çünkü mantığın durduğu; adaletin guguk, hukukun ise buruk olduğu bir zaman kanalizasyonundan geçiyoruz...
Yurdumuz maalesef ki hayvanlara tecavüzde dünyada en ön sıralarda ve bu fiilin yüzde yetmişi büyük şehirlerde bulunmakta. Sadece at, eşek, inek, kedi, köpek değil kirpi, ördek, tavuk bile kurbanlar arasında yer almakta. Sebebi ise belki de eğitim-uygulamada Uganda’dan bile geri olduğumuzdan kaynaklanmakta.
Geçtiğimiz yıl, sevgili Tuna Arman ve Tuna Bayık önderliğinde 5199 sayılı kabahatler kanununda yer alan, hayvanlara uygulunan şiddet ve tecavüzü bir nebze olsun engellemek ve daha ağır ceza olması gerektiğini kamuoyu oluşturarak devlete anlatmak için megafon elde, tam 50 gün Galatasaray’da imza toplamıştık. 250.000 imza hâlâ Kanunlar Daire Başkanlığı’nda turşu oladursun, bir başka Kurban Bayramı’na daha ne yazık ki yine dehşet görüntüleri içinde ulaşmaktan geri kalmadık.
Anadolu Yakası’nda beş bine satılan büyükbaşı Avrupa Yakası’nda sekiz bine satıp, bir de köprüleri hayvan geçişine kapatıp, angusla angut zihniyet arasında yapılan ranta savaş açmayı atlasak da, üstüne üstlük caddeleri ve parkları kan gölüne bulasak da, hatta bu görüntüleri 30 perakende haber adına ana haberlerde baba baba halka dayasak da, unutulmaz olan o hikâye size bir başka gerçeği hatırlatır sanıyoruz...
Daha birkaç ay geçmemişti ki çöp kutusunda hukuka göre çocuk olan, garip oğlanın dâhiyane becerisi kesik başın ardından yine İstanbul Etiler’de ölü bir Kamerun papağanı bulundu. Zavallı kanatlının o durumu gerçekten içimize acı doldurmuştu. Veteriner kliniğinde yapılan otopsi sonucu ise gerçeği suratımıza hukukun bir başka hain tokatı gibi vurmuştu...
Anlaması ve inanması imkânsız olansa papağanın tecavüz sonucu ölmesi ve sokağa atılmış olduğuydu. Daha da vahşi olanı ise kadavranın içinde bulunan spermlerin birden fazla erkeğe ait oluşuydu...
Evet biliyorum şu an kanınız dondu.
Ama suçlu kurban gerçeği,
Ucu kaçmış yobaz uçkur değil de,
Sadece sapkın hayallerdeki masum şeffaf don muydu?
Bir kez daha koltuk arkalığımı dik duruma getirip kemerimi bağladıktan sonra Sabiha Gökçen’den Zürih’e doğru bulutları geçerek gökyüzüne tırmanmaktayız. Bu kez bambaşka bir bayrama hazırlanmaktayız. Tabii ki konu kurban olunca, dünyaya rezil olduğumuz, 26 kişinin tecavüz ettiği, hatta yüce adalete göre 13 yaşındaki yetişkin ve cinsel rızalı N.Ç. yerine bakalım yine daha nice rezillikleri atlamaktayız... Ne üresinlere ne de Üzmezler’e pek bakmayız. Nasıl olsa hepimiz kuş beyinli ve balık hafızalıyız. Yoksa zaten biz, dünya toplumlarındaki en çakma vicdanlı ama satılık ahlaklı değil miyiz?
Bayramlık ağzımla mı yazmalıyım yoksa ahmaklık mı sunmalıyım kararsızım. Kendimi asıp yazımın sonunda dehşet verici o ibretlik tecavüzü bir kez daha hatırlatmalıyım. Çünkü mantığın durduğu; adaletin guguk, hukukun ise buruk olduğu bir zaman kanalizasyonundan geçiyoruz...
Yurdumuz maalesef ki hayvanlara tecavüzde dünyada en ön sıralarda ve bu fiilin yüzde yetmişi büyük şehirlerde bulunmakta. Sadece at, eşek, inek, kedi, köpek değil kirpi, ördek, tavuk bile kurbanlar arasında yer almakta. Sebebi ise belki de eğitim-uygulamada Uganda’dan bile geri olduğumuzdan kaynaklanmakta.
Geçtiğimiz yıl, sevgili Tuna Arman ve Tuna Bayık önderliğinde 5199 sayılı kabahatler kanununda yer alan, hayvanlara uygulunan şiddet ve tecavüzü bir nebze olsun engellemek ve daha ağır ceza olması gerektiğini kamuoyu oluşturarak devlete anlatmak için megafon elde, tam 50 gün Galatasaray’da imza toplamıştık. 250.000 imza hâlâ Kanunlar Daire Başkanlığı’nda turşu oladursun, bir başka Kurban Bayramı’na daha ne yazık ki yine dehşet görüntüleri içinde ulaşmaktan geri kalmadık.
Anadolu Yakası’nda beş bine satılan büyükbaşı Avrupa Yakası’nda sekiz bine satıp, bir de köprüleri hayvan geçişine kapatıp, angusla angut zihniyet arasında yapılan ranta savaş açmayı atlasak da, üstüne üstlük caddeleri ve parkları kan gölüne bulasak da, hatta bu görüntüleri 30 perakende haber adına ana haberlerde baba baba halka dayasak da, unutulmaz olan o hikâye size bir başka gerçeği hatırlatır sanıyoruz...
Daha birkaç ay geçmemişti ki çöp kutusunda hukuka göre çocuk olan, garip oğlanın dâhiyane becerisi kesik başın ardından yine İstanbul Etiler’de ölü bir Kamerun papağanı bulundu. Zavallı kanatlının o durumu gerçekten içimize acı doldurmuştu. Veteriner kliniğinde yapılan otopsi sonucu ise gerçeği suratımıza hukukun bir başka hain tokatı gibi vurmuştu...
Anlaması ve inanması imkânsız olansa papağanın tecavüz sonucu ölmesi ve sokağa atılmış olduğuydu. Daha da vahşi olanı ise kadavranın içinde bulunan spermlerin birden fazla erkeğe ait oluşuydu...
Evet biliyorum şu an kanınız dondu.
Ama suçlu kurban gerçeği,
Ucu kaçmış yobaz uçkur değil de,
Sadece sapkın hayallerdeki masum şeffaf don muydu?
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)